Wens je wekelijks een e-mail te ontvangen met nieuwtjes, verslagen of nieuwe verhalen? Vul je e-mail in via de knop en ik houd je op de hoogte!
Stuur gerust een bericht naar info@zilverenverhalen.be voor meer info.
Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai – Circus, limericks en Minoes de Poes
Ben je nog mee? Dit is DEEL 2 van de sessie van 22 augustus. Hier lees je DEEL 1.
Na Turnhout namen we de sprong naar het circus. Eerst met mijn eerder trieste gedicht Circus, daarna met herinneringen aan clowns en kleurrijke tenten. Daaruit ontstond het eerste elfje geschreven door de deelnemers: Circus. Soms moet je voor een titel niet te lang peinzen.
En omdat de buurt nooit ver weg is, volgde ook het elfje Bremstraat. Gewoon omdat het kan.
De lach zat er terug goed in, dus ik bracht een persoonlijke favoriet: de limerick. Ik bracht er twee Het schip van Grenada en De Vegetariër. Van Spanje tot Italië, van lasagne tot oranje – rijmen bleek kinderspel. Er werd luid gelachen om de spitsvondigheden. Oef.
Maar niet alles bleef bij humor. Eerst las ik een liefdesgedicht waarin spaghetti, frietjes en zelfs een doodgemepte wesp figureerden. Alles kan in de liefde.
Daarna volgde Het gebakje – een gedicht waarin een geliefde vergeleken wordt met een lekkernij in een doosje, te mooi om zomaar uit handen te geven. Beide teksten zorgden voor een stille glimlach in de groep.
Daarna kwam er chaos en kattenkwaad met Minoes de Poes. Mijn verhaal over een kat die een vogel mee naar huis brengt, riep bij de groep meteen herinneringen op aan huisdieren: geiten, bokken en kippen kwamen voorbij. De bokken bleken soms vechtlustig, de geitjes schattig, maar altijd veel werk. Vooral met die melkkoeien!
Afsluiten deden we muzikaal, met Twee ogen zo blauw van Willy Derby. Meezingen, neuriën, of gewoon luisteren – het paste perfect als zachte landing na zoveel verhalen.
✨ Zo werd deze sessie opnieuw een bont geheel: van geluk tot puree in de eerste sessie, naar Turnhout, circus, limericks en liefdesgedichten, tot een kat die op avontuur ging. Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai was een warme mix van herinneringen, poëzie en samenzijn.
📸 Heb jij ook een verhaal over geluk, koken, Turnhout of je eerste huisdier?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie.
Circus
Grappige clown
Kinderen zijn bang,
maar vinden het leuk.
Hoera!
Bremstraat
van overal,
hier tot ginder
langs de andere kant
Turnhout
Minoes, dat is natuurlijk onze poes.
Ze komt op schoot kruipen als ze knuffels wil.
Ze komt tegen je been schuren als ze aaitjes wil.
En als ze honger heeft? Dan hoor je vast en zeker een luide en hoge ‘miauw’.
Minoes gaat soms ook wel eens buiten, op zwerftocht.
Ik heb geen idee waar ze dan blijft.
Wie weet gluurt ze binnen, bij de buren? Of steekt ze onvoorzichtig de straat over? Ik hoop maar van niet!
Soms neemt ze een muisje mee naar huis.
Ze wil dan samen spelen, maar daar is die muis helemaal niet mee opgezet.
Ooit heeft ze een vogeltje mee binnen genomen. Ze zag er zo fier uit.
De vogel? Die zag er heel dood uit.
Ik wou het vogeltje afpakken en eigenlijk in de tuin begraven.
Maar wat gebeurde toen?
OEF! FLADDER FLADDER.
Het vogeltje leefde nog!
Hoe leuk ik Minoes de poes ook vind, toen heb ik ze weggejaagd van het zwarte vogeltje.
Minoes bleef achter de vogel springen en dat beest vloog hoog, bovenop de gordijnen. En overal kleine vogelstrontjes. Aia ai.
Ik wil je alleen maar helpen, riep ik nog tegen de vogel, maar de vogel fladderde alleen maar heftiger en ik hoorde de vogel piepen.
Dan maar een raam open zetten en met de bezem erachter.
Wat had Minoes een plezier, wat had de vogel een angst en ik? Ik was chaotisch met de bezem achter de vogel aan het rennen, hem proberen te sturen richting raam.
En opeens, opeens was het zover, de vogel vond het open raam en vloog terug de wijde wereld in.
Minoes?
Minoes keek zeer beteuterd. Opeens was ze niet alleen haar speelkameraadje kwijt, maar evengoed haar avondmaal.
Als een meeneemgebakje
steek ik je in een doosje
ik proef niet van je,
maar laat het stukje
aan iedereen zien.
Een toonmoment van hoe
lekker je bent.
Ik steek je terug weg
in m’n meeneemdoosje.
Want ze eten je nog op
en ik wil je niet kwijt.
De warmte komt dikwijls uit Spanje,
uit Italië komt de lasagne.
Ik haal allebei,
het is niks voor mij,
geef mij maar een wortel oranje.
Er was eens een schip uit Grenada,
voor weg van de eigen armada.
Was de oorlog moe?
Wist niet waar maar toe,
het zorgde voor de lambada.
De acrobaat doet zijn sprong.
Hij voelt zich eeuwig jong.
Doet het allemaal zonder plan.
Is het iets dat nog kan?
De jongleur doet zijn truc.
Zijn dag kan niet meer stuk.
De magie betovert iedereen.
Ben je er al over heen?
De clown doet haar dans.
Het is de laatste kans,
op geluk of een bedeesde lach.
Is het iets dat nog mag?
Het circus sluit zijn deuren.
Het plannen zal niet gebeuren.
De magie gooide je overboord.
Zijn lach heb je nooit meer gehoord.
Soms heb ik zin in spaghetti bolognaise,
of frietjes met mayonaise.
Eigenlijk is zowat alles van eten goed,
dan krijg ik best een vrolijk gemoed.
Ik houd ervan om buiten te zijn,
een doodgemepte wesp is ook fijn.
Want ongegeneerde moord is leuk en plezant,
maar pas op, maak van een mug geen olifant.
Ik word vrolijk van wat knutselen boven,
al kan ik echte dure kunst niet beloven.
Want knoeien doe ik al van de kleuterklas
en ik denk niet dat het al ooit beter was.
Ik dans graag op The Andrew Sisters of op ska
alsof ik gevoel voor ritme heb en echt besta.
Op andere momenten lig ik rustig in de zetel te scrollen
en begint mijn hoofd van nonsens te tollen.
Ik rijm nu gewoon wat over de toffe dingen in het leven.
Deze tekst is dus stompzinnig, maar helemaal voor jou geschreven.
Want ik kan veel leuks benoemen met behulp van poëzie,
maar ik zal nooit kunnen beschrijven hoe graag ik je wel zie.
Zilveren Verhalen 