Sommige sessies draaien rond één groot thema. Andere sessies lijken eerder op een wandeling door herinneringen. Deze bijeenkomst in Bremdael werd zo’n wandeling, waarbij we van gedichten naar muziek trokken, van fruitbomen naar huisdieren en van vroegere beroepen naar zomerse vakantiegevoelens.

We begonnen met enkele bekende gedichten. Zo lazen we samen Avondliedeke van Alice Nahon, gevolgd door het klassieke Jantje zag eens pruimen hangen. Dat laatste gedicht bracht meteen herinneringen naar boven aan fruitbomen, pruimen, kersen, krieken en boomgaarden van vroeger. Verschillende deelnemers vertelden over hun eigen tuin, over het plukken van fruit en over het leven op of rond een boerderij.

Ook humor kwam aan bod. We genoten van gedichten van Annie M.G. Schmidt, waaronder het verhaal van de regenworm die liever naar de sterren keek dan naar de grond. De bewoners reageerden spontaan en kritisch op de moraal van het verhaal, wat voor de nodige lachmomenten zorgde.

Daarnaast lazen we gedichten van Toon Hermans, onder meer zijn bekende miniatuur over geluk als een klein ballonnetje. Het gesprek ging vanzelf over kleine geluksmomenten in het dagelijks leven.

Dieren vormden een tweede rode draad doorheen de namiddag. Een luchtig gedicht over honden (van Schoolmeester) bracht herinneringen naar boven aan trouwe viervoeters, maar ook aan agaporniden, papegaaien, katten en andere huisdieren die vroeger deel uitmaakten van het gezin. Vervolgens las ik opnieuw het verhaal van Minoes de poes, dat zoals wel vaker herkenning en glimlachen opriep.

Muziek was deze keer nadrukkelijk aanwezig. We luisterden naar verschillende verzoeknummers, waaronder muziek van Salim Seghers, Gerard Joling, Elvis Presley en Willy Sommers. Sommige bewoners zongen spontaan mee, terwijl anderen herinneringen deelden aan dansavonden, concerten of favoriete artiesten van vroeger.

Later in de sessie kwam het thema werk en beroep aan bod. We lazen een gedicht over verschillende beroepen en gingen vervolgens in gesprek over de jobs die de bewoners vroeger uitoefenden. Er werden verhalen verteld over textielfabrieken, naaimachines, verkoop in winkels, horeca, een discotheek op de Grote Markt van Antwerpen, boerderijen en het leven als huisvrouw. Zoals wel vaker bleek dat achter elke bewoner een rijk levensverhaal schuilgaat.

We sloten af met een gezamenlijke schrijfoefening. Samen maakten we een pantoum rond het thema zomer. Wat begon met een eenvoudig beeld van zonneschijn groeide uit tot een verrassend en humoristisch gedicht over een spiegel, een badkostuum en goede voornemens.

Zoals wel vaker ontstond er tijdens het schrijven veel gelach. De deelnemers vulden elkaars ideeën aan en gaven het gedicht een speelse en herkenbare toets. Een mooie afsluiter van een namiddag vol verhalen, herinneringen, muziek en gedeelde zomerse beelden.

Ik hou van de zon.
Ik ben in de slaapkamer.
Ik kijk in de spiegel
en zie mijn badkostuum.

Ik ben in de slaapkamer.
Ik voel de zon 
en zie mijn badkostuum.
Ik voel me rot.

Ik voel de zon.
Ik ben te dik geworden.
Ik voel me rot
Ik ga op dieet.

Ik ben te dik geworden.
Dat gaat goed.
Ik ga op dieet.
Goed volhouden, 

dat gaat goed.
Ik kijk in de spiegel.
Goed volhouden.
Ik hou van de zon.

Tijdens de sessie van woensdag 13 mei in WZC Bremdael doken we samen in herinneringen aan dieren, liefde, muziek en dans. Zoals wel vaker ontstond er opnieuw een prachtige mix van humor, melancholie en spontaniteit. We begonnen bij huisdieren: katten die spinnen, honden die gezelligheid brengen en parkieten die liever niet in de regen vliegen. Samen maakten we drie elfjes over dieren, waarbij iedereen enthousiast woorden toevoegde en herinneringen bovenhaalde aan vroegere boerderijdieren, poezen, honden en parkieten.

Daarnaast lazen we samen verschillende teksten en gedichten. Ik bracht eigen werk mee over huisdieren, en andere dieren een auto, een typemachine en liefde en vriendschap. Ook klassieke poëzie kwam aan bod: we luisterden naar een gedicht van Toon Hermans over echte vriendschap en sloten af met het prachtige “Voor een dag van morgen” van Hans Andreus.

Halverwege de sessie speelden we ook met de kaarten van Kasper Bormans — een spel rond verbeelding en gesprek. De bewoners trokken dieren- en voorwerpenkaarten en verzonnen samen verhalen. Zo ontstond er een absurd maar heerlijk verhaal over een zebra en een arend op een verjaardagsfeestje, waarbij de arend eerst werd weggestuurd omdat hij geen cadeautje had meegebracht. Het spel zorgde voor veel gelach, fantasie en spontane interactie tussen de bewoners.

Uit de gesprekken groeiden opnieuw enkele gezamenlijke gedichten. Over liefde schreven we dit groepsgedicht. Later ging het over dansen, zot doen en plezier maken: je leest het hier.

Opvallend was hoe de groep deze keer zelf sterk de richting van de teksten bepaalde. Het liefdesgedicht begon nog vrij onschuldig en romantisch, maar gaandeweg werd duidelijk dat de bewoners de onnozelheden van de liefde al lang “in ’t snotje” hebben. Ik probeerde het hier en daar nog wat positiever te trekken, maar uiteindelijk won de democratie van de groep. Liefde maakt blind, zo klonk het beslist, en naïef als een kind.

Ook het laatste gedicht liep heerlijk uit de hand. Eigenlijk wilden we schrijven over dansen en de spiegeltent, maar onderweg veranderde het spontaan in een ode aan zot zijn, plezier maken en vrolijk blijven. Misschien ook een les voor mezelf: loslaten, Sanne. Zelfs als voormalig stadsdichter moet je mensen met zoveel levenswijsheid niet proberen vertellen hoe ze moeten schrijven.

Er werd ook volop muziek beluisterd en meegezongen. Het werd dus weer een sessie vol chaos, herinneringen, plezier en mooie pareltjes van teksten! Tot volgende keer.

Wees zo zot als wij, 
En toch zijn we blij.
Zot zijn doet geen pijn. 
Zo lang we maar vrolijk zijn. 

Je bent wat traag, 
maar ik zie je graag, 
Een beetje plagen 
is liefde vragen?

In de liefde is geduld een schoon deugd, 
en brengt me veel vreugd.
De liefde maakt blind, 
en maakt je naïef als een kind.

Kat
Melk geven
Ronken en miauwen
Spelen met de bazin
Miauw

Hond
Woef woef
Spelen en strelen
Liefde en pootjes geven
Gezellig

Parkiet
Braaf vogeltje
Geel en blauw
Mag niet gaan vliegen
Regen!

Op donderdag 26 februari verzamelden we opnieuw in Bremdael voor een lange, warme sessie vol poëzie, muziek, herinneringen en zelfgemaakte versjes.l

We begonnen met een gedicht over geluk. Niet groots of spectaculair, maar gewoon in het kleine.

Daarna luisterden we naar ‘Gelukkig zijn’ van Ann Christy. Dat paste perfect en er werd spontaan meegezongen. Geluk bleek iets wat soms ver weg lijkt, maar toch telkens weer terugkomt. Al zeker vandaag.

Een gedicht over de seizoenen bracht ons bij het verlangen naar zon en warmte.

“De herfst is voorbij, de winter is gekomen… de lente wordt beter voor mij.”

Voor sommigen ging het niet eens over het weer, maar gewoon over iets veel eenvoudigers:
“Ik wil mijn kinderen zien.”

Daarna lazen we een fragment over de vroegere lenteschoonmaak uit ‘Nostalgie’ van GT Rovers— ramen open, groene zeep, matrassen kloppen, kastpapier vervangen, lavendelzakjes tegen de motten… Alles moest spic en span zijn voor Pasen.

De vraag kwam spontaan: “Was dat echt zo?”
En ja — er werd bevestigd dat de lente vroeger écht een grote kuis betekende.

We schreven verder ook samen een versje over het verschil met vorige week. Naar buiten kijken en de zon zien. Heerlijk. En natuurlijk luisterden we ook naar ‘Laat de zon in je hart’ van Willy Sommers. En ook ‘tandartsassistente’ van Peter de Koning paste helemaal in het rijtje.

Er kwamen warme woorden voorbij in het gedicht “Jij”, maar ook een speelse limerick waarin Cupido net werd weggestuurd.

Liefde bleek vele vormen te hebben: romantisch, praktisch, moederlijk, of gewoon samen door één deur kunnen.

Het beroepengedicht bracht een hele stroom herinneringen op gang.

Wat wilden jullie worden?

• Schrijnwerker
• Huisvrouw
• Astronaut
• Minister
• Dierenarts
• Textielarbeidster
• Voor de kinderen zorgen

Sommigen waren tevreden met wat ze geworden zijn.
Anderen droomden nog even verder.

Eten en koken en een omelet brachten verhalen los over stoofvlees, pannenkoeken, mosselen en soep in de diepvries. Wat waren de favoriete gerechten van de deelnemers? En wie kookte er graag?

We maakten samen een elfje.

Van beroepen gingen we naar vroeger: strenge nonnen, aparte speelplaatsen voor jongens en meisjes, koude voeten, stout zijn, en vooral: snel naar huis willen. Dat werd onverwachts nog een groepsgedicht.

Het verhaal van Minoes de poes bracht herkenning (en veel gelach).
En helemaal op het einde werd er nog gedanst in een gedicht en later ook zachtjes in de stoel met ‘Chéri’ van Eddy Wally

✨ Het werd een lange sessie, maar deugddoend.We sloten af zoals altijd: samen én en beetje warmer dan we begonnen waren.

👉 Heb jij recent nog wat geschreven? Deel het via info@zilverenverhalen.be! Kan ik het ook eens voorlezen??

Het is buiten schoon weer
da’s iets anders deze keer.
Vorige week was regen regen regen, 
nu komen we de zon tegen!

Die brengt blijdschap en plezier, 
maakt ons ook gelukkig hier.
Moeten we niet ver hier vandaan!
Kunnen we in de zon staan.

Eten
lekkere smaken
veel spaghetti bolognaise
ook tomatensoep met balletjes
Joepie

onze meester is een reus
en heeft een lange neus
ons voeten altijd koud
de kinderen soms stout
ik ben m’n schooltas vergeten
de hond heeft m’n huiswerk opgegeten
was school al maar gedaan
dan kon ik naar huis gaan