Verslag Zilveren Verhalen – LDC – 21 april 2026

Dinsdag 21 april waren we opnieuw samen in het LDC voor een kleine, gezellige sessie Zilveren Verhalen. Met twee deelnemers werd het een kort maar krachtig samenzijn: rustig, warm en met veel ruimte voor elkaars verhalen.

We begonnen bij het huishouden. Ik las enkele korte, humoristische versjes voor over strijken, stofzuigen, een verdwenen Roomba, barbecue-afwas en een wc-ontstopper. Al snel kwamen de verhalen vanzelf: over dagelijks afstoffen, graag proper wonen, geen poetshulp willen omdat bezig blijven belangrijk is, en over hoe een vinger over de kast soms al genoeg controle geeft.

Daaruit groeide het eerste gedicht, poetsen.

Ook de afwas kreeg een plaats in een elfje. Simpel, herkenbaar en helemaal juist.

Daarna las ik mijn verhaal over bingo en een flamingo voor. Het is een speels verhaal over een chagrijnige man, een vrouw die hem helpt, een flamingo als hoofdprijs en uiteindelijk ook een beetje vriendschap en liefde. Het bracht ons bij spelletjes, bingo, kaartjes spelen, Yahtzee, Triominos en zelfs schaken.

We praatten verder over vrije tijd: puzzelen, kleuren, wandelen, de krant lezen, koers kijken, televisie als gezelschap, stilte die soms te stil is, en het belang van bezig blijven. Ook daaruit ontstond een tweede groepsgedicht over vrije tijd.

Tussendoor luisterden we naar Waltz of the Flowers van Tsjaikovski. De muziek bracht meteen herinneringen aan dansen, walsen, trouwdansen en spiegeltenten naar boven. Daarna las ik ook mijn verhaal over Jos, Hugo en Olga in de spiegeltent: een verhaal over jaloezie, misverstanden en hoe de kortste weg naar iemand soms niet rechtdoor loopt.

We sloten af met mijn gedicht over de schommel, als kleine metafoor voor het leven: heen en weer, op en af, soms spannend, maar toch gedragen door ritme.

✨ Het was een eenvoudige, fijne sessie. Geen grote groep, geen groot spektakel, maar wel precies wat Zilveren Verhalen mag zijn: samen zitten, luisteren, vertellen, lachen, herinneren en woorden geven aan gewone dingen die eigenlijk heel veel betekenen.

👉Heb jij ooit gedicht over het huishouden? Laat het me weten via info@zilverenverhalen.be

Ook al ben je op pensioen
overdag moet je iets doen,
puzzelen, krant lezen, koers kijken of kleuren, 
buiten wandelen tussen alle lentegeuren.

Iets nieuws dat aankomt kan plezant zijn, 
of TV kijken vinden we ook wel fijn
Belangrijk is het bezig zijn in onze vrije tijd
dat lukt soms wel, ook niet altijd.

Mijn controle is een vinger over de kast, 
is er een veeg, dan stof ik af, meteen!
Ik houd het bij, dus ik ben zelden verrast.
Ik houd van proper, liefst geen vuiltje, neen!

Afwas, 
leeg machien
duwen het vol
drogen, uitladen  terug plaatsen
Klaar!

Afgelopen dinsdag verzamelden we in LDC Albert Van Dyck met een warme CADO-groep voor een sessie vol herinneringen, muziek en lentegevoel.

We begonnen met een glimlach rond het thema ochtendhumeur. Een tas koffie, een kop thee, wat goede muziek — soms is dat genoeg om de dag goed te starten. Er werd spontaan gelachen: “Volgens mij kom jij altijd vrolijk uit je bed!”

Van daaruit ging het tempo omhoog met een gedicht over een auto, snelheid en de politie, waarna de verhalen loskwamen. Rallycross, een auto die op zijn neus stond, een noodlanding met een vliegtuig… Er werd dapper gereden én naverteld (gelukkig!). Heerlijk die verhalen van de deelnemers.

---

Het sonnet over dieren bracht een andere sfeer.
Hondje Fleur, vissen in de vijver, een zorgpapegaai die op schouders zit — huisdieren bleken niet zomaar dieren, maar gezelschap, troost en herinnering.

“Dat is iets dat ik wel mis,” klonk het zacht.

---

Het verhaal over Jef die haastig de trein neemt zorgde voor herkenning.

Treinen brachten ons naar:

• de zoo van Antwerpen
• Blankenberge
• Oostende
• daguitstappen uit de kindertijd

“Met de trein naar zee,” dat blijft iets speciaals.

---

Zoals vaker schreven we ook een gezamenlijk gedicht.
We kozen voor een eenvoudig maar hoopvol thema: het weer. Vandaag kregen we een voorproefje van de lente. Lees ons groepsgedicht hier.

---

We luisterden tussendoor nog naar volgende nummers.

• Ik spring uit een vliegmachien
• Tulpen uit Amsterdam
• Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente

Er werd meegezongen, gelachen en zelfs licht gedanst in de stoelen.

---

We sloten af met een zacht liefdesgedicht over woorden vinden — of net niet vinden — maar elkaar toch blijven horen.

✨ En zo werd deze februaridag langzaam een voorproefje van de lente. 🌷

👉 Geniet jij al van het warmere weer? Of wacht je op de échte lente op 21 maart? Laat een reactie via info@zilverenverhalen.be

de zon mag beginnen schijnen
laat onze zorgen wegkwijnen

de bloesems zullen komen
we kunnen weer gaan dromen

van een terrasje met goed weer
de lenteschoonmaak elke keer

de vogeltjes die terug fluiten
dan kom je met de glimlach buiten

na regen komt zonneschijn
laat het snel al ‘morgen’ zijn!

Op 10 februari vond de allereerste Zilveren Verhalen-voormiddag plaats in het LDC Albert Van Dyck. Een switch in locatie, waarom lees je: hier.

Spannend voor iedereen dus zoals het vaak gaat was dat eerst even aftasten, maar al gauw viel het welbekende ‘rijmen en dichten zonder uw gat af te lichten.’ Dat landde, dat was het. Daarmee waren we meteen vertrokken.

We startten met het sonnet over de winter (dat duidelijk niet pro-winter is), maar al snel bleek dat er wél wintersporters in de groep zaten. Ai. Sloeg ik hier de bal mis? Oostenrijk, sneeuwklassen, après-ski — het kwam allemaal voorbij. De winter bleek voor sommigen vooral gezond… en gezellig?! Gelukkig kwamen de verhalen vanzelf, daar zat ik niet mis.

Omdat februari ook de maand van de liefde is, las ik een liefdsgedicht voor.
Dat leidde tot een mooi gesprek over liefde, communicatie en “liefdestalen”: knuffels, woorden, of gewoon de vuilnis buiten zetten. Want ja — ook dat is liefde.

Daarna gingen samen schrijven.

Het onderwerp was snel gekozen: CADO. (De dagopvang)
Wat betekent deze plek voor jullie?

Er kwamen woorden als:

• gezelschap
• niet alleen thuis zitten
• samen de gazet lezen
• koffie die al klaarstaat
• vers, zelf gemaakt eten
• helpende handen
• elkaar even missen en weer terugzien

En zo ontstond dit groepsgedicht:

---

Er werd terecht gezegd: “Daarmee is alles gezegd in een notendop.”

We lazen nog het korte kookgedicht wat leidde tot verhalen over koken voor zestig kinderen, frieten als paradepaardje, en experimenteren met soep.

Daarna volgde een verhaal “De typemachine”, wat herinneringen opriep aan daktylolessen, liefdesbrieven typen en het heerlijke ting-geluid op het einde van de lijn.

We sloten af met het gedicht “Geluk”, waarin geluk zit in kleine dingen: een danspas, een grasspriet, iemand die de afwas doet.

✨ Het werd een heerlijke eerste sessie. Een klein maar fijn groepje van CADO maakte voor mij de start. Ik vroeg me meermaals af wie nu wie op z’n gemak stelt. Bedankt voor de fijne ontvangst!

👉Kom gerust langs. Om de 14 dagen op dinsdagvoormiddag in LDC Albert Van Dyck. Nog vragen? Mail me op info@zilverenverhalen.be of stel ze me in persoon 😉

Zo begint in CADO onze dag:
onthaald worden met de glimlach.

Iedereen is welkom, met de lach en de traan,
een plaats waar verhalen en emoties ontstaan.

We lezen de gazet
en iemand heeft de koffie al gezet.

De maaltijden worden vers gemaakt, 
daarvoor wordt nooit gestaakt!

Van vrolijk tot naar:
Het team staat altijd voor ons klaar.

Links en rechts zijn helpende handen, 
zo smeden we mooie banden. 

Soms het even missen van elkaar, 
terug samen komen met een lief gebaar.

Komen naar CADO 
is echt een cadeau.