Wij gaan graag op verlof, 
met goei weer is het zeker tof.
Vliegtuig, auto of trein.
Zeer fijn!

Alles in de koffer en weg zijn wij, 
daarvan worden we blij.
Op verlof is het zalig ontspannen, 
en alle zorgen zijn verbannen. 

We gaan naar de zee met de trein, 
want daar is het telkens fijn.
Badkostuum, handdoeken en zonnebril mee, 
met ons goed humeur trekken we naar de zee!

Op het mooie strand
spelen we in het zand
met de kleinkinderen en een hoopje erbij
want dat is dan de hele familie van mij.

Pintje bier, glaasje wijn
in de restaurantjes op de dijk is het fijn.
Naar huis gaan zal wel moeten, 
anders moeten we ervoor boeten...

Vakantie 
prettige dagen
heel goei weer
bergen of de zee
Reuzegoed!

Zee 
leuk weer
zon die schijnt
mooie winkels langs dijk
Gezellig!

Vrijdag 8 mei kwamen we opnieuw samen voor Zilveren Verhalen in wzc De Nieuwe Kaai. Vooraf was ik een beetje zenuwachtig. Ik had namelijk niet zoveel nieuw werk bij als anders. Sommige teksten hadden een aantal bewoners al eens gehoord. Maar zoals zo vaak bleek dat helemaal geen probleem te zijn. Integendeel zelfs. Een deelneemster vertelde dat ze De Typmachine nog kende van een vorige keer, maar dat ze het opnieuw een mooi verhaal vond. Dat was eigenlijk een fijne reminder: niet alles moet altijd nieuw zijn om opnieuw te raken.

Verder las ik nog enkele eigen teksten voor, waaronder dus De Typmachine, maar ook terug Versje voor beginners, Gebakje, Alfabet, Elektrieker en Vijf zintuigen. Daarnaast lazen we ook samen het prachtige gedicht Voor een dag van morgen van Hans Andreus.

Zoals altijd schreven we ook vooral samen nieuwe poëzie. We begonnen met elfjes — korte gedichtjes van elf woorden. Het eerste ontstond rond stilte en bergen.

Een gedichtje dat tegelijk poëtisch én heerlijk spontaan werd. Ik moest er alleszins om grinniken.

Daarna schreven we een tweede elfje over De Nieuwe Kaai zelf.

Ook het langere groepsgedicht over De Nieuwe Kaai bracht veel herkenning naar boven. Bewoners vertelden hoe de buurt veranderd is doorheen de jaren, over de oude boten, het water, de gezelligheid en het vakantiegevoel dat de Kaai hen geeft. Er werd gelachen toen het gedicht uiteindelijk eindigde met een “kater” na een bezoek aan het Boothuis.

Later ontstond ook nog een bijzonder liefdesgedicht dat begon als een elfje en langzaam veranderde in een rijmgedicht.

Wat deze sessie opnieuw zo mooi maakte, was hoe ernstig en grappig perfect naast elkaar mochten bestaan. Er werd gepraat over ouder worden, technologie, herinneringen en liefde, maar even goed werd er gelachen met typemachines, advocaten en katers aan het water.

Dankjewel aan iedereen van De Nieuwe Kaai voor alweer een warme namiddag vol verhalen, muziek, humor en poëzie. 💙

Liefde
vol mankementen...
We vragen raad
aan een goed advocaat,
aan een man die veel praat.
Dan komt het goed
met een lach op onze snoet.
Dat is hoe het moet!

Aan de Nieuwe Kaai verandert veel, 
de oude boten zijn niet meer heel,
ze zien in plaats van wit, heel geel.

De mensen zijn er vrolijk, blij en zoveel meer.
Er is veel gezelligheid en sfeer, 
plezier maken we er zelf elke keer

De mooie boten aan het water, 
geven sfeer aan de avond een beetje later.
Na het bezoek aan het boothuis hebben we een kater...

gezellig
mooie boten
winkels en restaurants
aan de Nieuwe Kaai
Turnhout

stilte
ik sta
op de top
van de prachtige berg
Dedju!

Vrijdag 17 april waren we opnieuw samen in De Nieuwe Kaai — een zachte, rustige sessie deze keer, met veel luisteren en kleine momenten van verbinding.

Ik had opnieuw heel wat verhalen en gedichten mee. We begonnen met een liedje en doken daarna in een eerste verhaal over een hond uit het voorleesboek ‘Ik weet nog goed…’. Meteen kwamen er herinneringen boven: over vroeger, over huisdieren, over zorgen voor dieren. Sommigen vertelden iets, anderen luisterden vooral — maar ook in dat luisteren zat veel herkenning.

We bleven even in dat thema met verhalen over een poes (Minoes) en later ook een vakantie bij de boer, ook uit ‘Ik weet nog goed’. Koeien melken, eieren rapen, een boze haan… het bracht het leven van vroeger terug tot in de kamer. Hier en daar kwam er een glimlach, een knikje, een kleine reactie.

Er werd ook poëzie voorgelezen: over geluk, over beroepen, over dieren… kleine stukjes die iets openzetten, zonder dat er veel woorden nodig waren.

Deze sessie was er één waarin het wat stiller was. En dat was helemaal oké.
Soms zit de kracht net in het samen luisteren. In oogcontact. In even naast elkaar zitten.
Je zag het: een sprankeltje van herkenning, een zachte glimlach — en dat is genoeg.

Naar het einde toe kwam er wat meer beweging in de groep, toen er nog enkele deelnemers aansloten. De energie werd wat losser, er werd weer wat meer gereageerd en gelachen.

We schreven samen ook nog een elfje over de lente — eenvoudig en raak:

Van daaruit groeide een langer gedicht over bloemen: boterbloempjes, zonnebloemen, edelweiss en tulpen. Herinneringen aan tuinen, aan buiten zijn, aan de lente.

Tussendoor luisterden we naar muziek die perfect bij de sfeer paste: van Ik zie zo graag mijn duivenkot tot Edelweiss, Heideroosje, Mooi weer vandaag en natuurlijk Tulpen uit Amsterdam. Liedjes die iets losmaken, waar zachtjes op mee geneuried wordt.

Op het einde was er nog een warm moment: er werd gezongen voor een jarige. Even samen, even verbinden.

✨ Er werd geluisterd.
Er werd soms zachtjes meegedacht.
En af en toe zag je het: een sprankeltje van herkenning.

Niet iedereen sprak, maar iedereen was er.
En dat is genoeg

Dat is ook Zilveren Verhalen.

👉 Ben jij een verteller? Of luister je liever?