Geplaatst op door Sanne Leenders · 1 reactie

De Nieuwe Kaai

Aan de Nieuwe Kaai verandert veel, 
de oude boten zijn niet meer heel,
ze zien in plaats van wit, heel geel.

De mensen zijn er vrolijk, blij en zoveel meer.
Er is veel gezelligheid en sfeer, 
plezier maken we er zelf elke keer

De mooie boten aan het water, 
geven sfeer aan de avond een beetje later.
Na het bezoek aan het boothuis hebben we een kater...




Geplaatst op door Sanne Leenders

LDC Albert Van Dyck – 21 april 2026

Verslag Zilveren Verhalen – LDC – 21 april 2026

Dinsdag 21 april waren we opnieuw samen in het LDC voor een kleine, gezellige sessie Zilveren Verhalen. Met twee deelnemers werd het een kort maar krachtig samenzijn: rustig, warm en met veel ruimte voor elkaars verhalen.

We begonnen bij het huishouden. Ik las enkele korte, humoristische versjes voor over strijken, stofzuigen, een verdwenen Roomba, barbecue-afwas en een wc-ontstopper. Al snel kwamen de verhalen vanzelf: over dagelijks afstoffen, graag proper wonen, geen poetshulp willen omdat bezig blijven belangrijk is, en over hoe een vinger over de kast soms al genoeg controle geeft.

Daaruit groeide het eerste gedicht, poetsen.

Ook de afwas kreeg een plaats in een elfje. Simpel, herkenbaar en helemaal juist.

Daarna las ik mijn verhaal over bingo en een flamingo voor. Het is een speels verhaal over een chagrijnige man, een vrouw die hem helpt, een flamingo als hoofdprijs en uiteindelijk ook een beetje vriendschap en liefde. Het bracht ons bij spelletjes, bingo, kaartjes spelen, Yahtzee, Triominos en zelfs schaken.

We praatten verder over vrije tijd: puzzelen, kleuren, wandelen, de krant lezen, koers kijken, televisie als gezelschap, stilte die soms te stil is, en het belang van bezig blijven. Ook daaruit ontstond een tweede groepsgedicht over vrije tijd.

Tussendoor luisterden we naar Waltz of the Flowers van Tsjaikovski. De muziek bracht meteen herinneringen aan dansen, walsen, trouwdansen en spiegeltenten naar boven. Daarna las ik ook mijn verhaal over Jos, Hugo en Olga in de spiegeltent: een verhaal over jaloezie, misverstanden en hoe de kortste weg naar iemand soms niet rechtdoor loopt.

We sloten af met mijn gedicht over de schommel, als kleine metafoor voor het leven: heen en weer, op en af, soms spannend, maar toch gedragen door ritme.

✨ Het was een eenvoudige, fijne sessie. Geen grote groep, geen groot spektakel, maar wel precies wat Zilveren Verhalen mag zijn: samen zitten, luisteren, vertellen, lachen, herinneren en woorden geven aan gewone dingen die eigenlijk heel veel betekenen.

👉Heb jij ooit gedicht over het huishouden? Laat het me weten via info@zilverenverhalen.be

Geplaatst op door Sanne Leenders · 1 reactie

Vrije tijd

Ook al ben je op pensioen
overdag moet je iets doen,
puzzelen, krant lezen, koers kijken of kleuren, 
buiten wandelen tussen alle lentegeuren.

Iets nieuws dat aankomt kan plezant zijn, 
of TV kijken vinden we ook wel fijn
Belangrijk is het bezig zijn in onze vrije tijd
dat lukt soms wel, ook niet altijd.

Geplaatst op door Sanne Leenders

Nieuwe Kaai – 19 april 2026

Vrijdag 17 april waren we opnieuw samen in De Nieuwe Kaai — een zachte, rustige sessie deze keer, met veel luisteren en kleine momenten van verbinding.

Ik had opnieuw heel wat verhalen en gedichten mee. We begonnen met een liedje en doken daarna in een eerste verhaal over een hond uit het voorleesboek ‘Ik weet nog goed…’. Meteen kwamen er herinneringen boven: over vroeger, over huisdieren, over zorgen voor dieren. Sommigen vertelden iets, anderen luisterden vooral — maar ook in dat luisteren zat veel herkenning.

We bleven even in dat thema met verhalen over een poes (Minoes) en later ook een vakantie bij de boer, ook uit ‘Ik weet nog goed’. Koeien melken, eieren rapen, een boze haan… het bracht het leven van vroeger terug tot in de kamer. Hier en daar kwam er een glimlach, een knikje, een kleine reactie.

Er werd ook poëzie voorgelezen: over geluk, over beroepen, over dieren… kleine stukjes die iets openzetten, zonder dat er veel woorden nodig waren.

Deze sessie was er één waarin het wat stiller was. En dat was helemaal oké.
Soms zit de kracht net in het samen luisteren. In oogcontact. In even naast elkaar zitten.
Je zag het: een sprankeltje van herkenning, een zachte glimlach — en dat is genoeg.

Naar het einde toe kwam er wat meer beweging in de groep, toen er nog enkele deelnemers aansloten. De energie werd wat losser, er werd weer wat meer gereageerd en gelachen.

We schreven samen ook nog een elfje over de lente — eenvoudig en raak:

Van daaruit groeide een langer gedicht over bloemen: boterbloempjes, zonnebloemen, edelweiss en tulpen. Herinneringen aan tuinen, aan buiten zijn, aan de lente.

Tussendoor luisterden we naar muziek die perfect bij de sfeer paste: van Ik zie zo graag mijn duivenkot tot Edelweiss, Heideroosje, Mooi weer vandaag en natuurlijk Tulpen uit Amsterdam. Liedjes die iets losmaken, waar zachtjes op mee geneuried wordt.

Op het einde was er nog een warm moment: er werd gezongen voor een jarige. Even samen, even verbinden.

✨ Er werd geluisterd.
Er werd soms zachtjes meegedacht.
En af en toe zag je het: een sprankeltje van herkenning.

Niet iedereen sprak, maar iedereen was er.
En dat is genoeg

Dat is ook Zilveren Verhalen.

👉 Ben jij een verteller? Of luister je liever?

Geplaatst op door Sanne Leenders · 1 reactie

Bloementuin

Het boterbloempje blijft in de grond, 
het laat anders zijn koppeke hangen.
Wij laten ons niet vangen, 
want zo blijft het boterbloempje gezond.

Zonnebloemen gaan met de zon mee, 
liefst niet in een pot, 
maar gewoon buiten is zijn lot. 
De pitten opeten is ook een goed idee

De edelweiss is zeldzaam en blijft zich verbergen, 
hij is mooi en wit.
Ben je fit? 
Dan kan je hem zoeken in de bergen

Tulpen komen uit Amsterdam, 
ze willen alleen maar zon, 
ik wou dat ik het ook kon, 
zo schoon staan blinken achter de raam.