We horen de regen tegen de raam tikken, 
de ene kan zich er wel naar schikken
anderen vinden regen maar niets.

Koud, vervelend en nat vinden we de regen, 
maar regenjas, paraplu en kapje en we kunnen er wel tegen
Zo vertrek ik voor de ronde van Frankrijk met de fiets

Soms is het goed weer, soms is het slecht weer, 
dus we kijken naar het weerbericht, elke keer
vakkundig door Armand Pien gegeven.

Soms word ik slecht gezind van regenachtig weer,
ik drink wat regenwater of uit het meer, 
de plantjes vinden regen goed om te leven. 

Spanje 
op verlof 
zon en zwemmen 
lekkere paëlla met wijn 
Leuk

Op 8 december begon onze namiddag eerder formeel. We hadden het over de vrouw en haar broek: hoe dat ooit niet “mocht”, hoe streng regels vroeger konden zijn, en hoe gek het eigenlijk is dat iets zo gewoons ooit een strijd was. En natuurlijk werd er gelachen: “een broek is gewoon gemakkelijk” — zeker als je wilt bewegen, fietsen of gewoon comfortabel zitten, zonder gedoe.

Daarna kwam het thema kledij en naaien vanzelf mee. Snit en naad, vakschool, zelf kleren maken — soms zelfs met wat er maar voorhanden was. Uit die gesprekken ontstond het rijmgedicht van de namiddag.

We bleven nog even in de goeie ouwe tijd met muziek, dansherinneringen en het plezier van bewegen — zelfs al blijft dat vandaag soms bij “in je hoofd meedansen”. We maakten samen een elfje: kort en vrolijk, alsof het zo uit een danszaal kwam aangewaaid.

En toen… nam de namiddag een heerlijke afslag: duiven.
Niet een beetje. Geen “ah ja, mijn nonkel had er ook”. Nee: duiven als passie, als traditie, als spanning. Als het systeem van inkorven en wachten. Als zondagen waarop alles draaide rond dat ene moment: komen ze terug of komen ze niet?

Er werd verteld over duiven leren vliegen — eerst kleine afstanden, dan steeds verder — en over hoe straf het blijft dat ze hun weg naar huis terugvinden. Er kwamen cafés en zalen ter sprake, plekken van vroeger, herkenbare namen, en dat typische gevoel dat plots ontstaat: amai… we kennen elkaar precies via via.

Op het einde was er zóveel gesprek en zoveel herinnering, dat er geen nieuw gedicht meer “af” is geraakt. Maar eigenlijk was dat óók een mooie conclusie: sommige sessies eindigen niet met een laatste versregel, maar met een tafel vol verhalen die blijven rondcirculeren — zoals duiven boven de stad.

Het afsluitende liedje dat we beluisterden, was dan ook niet toevallig Blauwe geschelpte van Bobbejaan Schoepen.

✨ Zo werd het weer een mooie sessie. Deze keer zonder eigen verhalen, maar met gesprekken die zó op gang kwamen dat luisteren vanzelf de hoofdrol kreeg. En ik wist weer: hiervoor kom ik.

📸 Wat heeft jouw voorkeur: vertellen of luisteren?

👉 Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be

Dansen
Heel leuk
Rock en roll
en een rustige slow
Swingen

Op de vakschool deed ik snit en naad.
De mooiste richting die bestaat!
je kan dan je eigen kledij maken
zelfs van een stuk gordijn of een laken.
Je wordt van die eigen kledij vrolijk en content, 
zeker wanneer je zo mooi gekleed bent.