Geplaatst op door Sanne Leenders

Bibliotheek Turnhout 9 september

Soms loopt een bijeenkomst anders dan verwacht. In de bibliotheek was er op 9 september geen enkele deelnemer met dementie aanwezig. Wel kwam iemand langs voor een gesprek over dementie, en dat bleek uiteindelijk minstens even waardevol.
We raakten in dialoog over de kracht van verhalen: waarom ik doe wat ik doe, hoe belangrijk het is om samen te luisteren, en waarom het zo zinvol is dat er nog meer mensen aansluiten. Want verhalen brengen inspiratie, verbinding en soms zelfs troost.

De deelneemster verwoordde het achteraf zo mooi:

Door dementie leeft je partner/je ouder…
in een andere wereld.
Net zoals aanrakingen nodig zijn,
is het horen van je stem ook belangrijk.
Niets klinkt zo luid als de stilte
wanneer je niet weet wat hem/haar te vertellen.
Maar wat zeg je dan?

Samen luisteren we naar korte verhalen,
eenvoudige woorden, dagelijkse zaken
die herinneringen en rust brengen.

Geplaatst op door Sanne Leenders

Missie en Visie

✨ Missie

Zilveren Verhalen creëert in het hier en nu warme momenten voor mensen met dementie en hun mantelzorgers. Door voor te lezen en te luisteren ontstaat plezier, herkenning en verbondenheid. Samen maken we nieuwe verhalen en gedichten – soms uit herinneringen, soms uit verbeelding – die even waardevol zijn als het moment zelf.

🌱 Visie

Zilveren Verhalen droomt van een samenleving waar ook niet-feitelijke verhalen betekenis hebben. Dementie hoeft geen grens te zijn om waardevolle ervaringen te delen: een gevoel, een beeld of een stukje taal kan genoeg zijn om contact en schoonheid te laten ontstaan. Zo bouwen we aan een cultuur waarin luisteren, fantasie en poëzie een brug slaan tussen mensen – ook wanneer herinneringen vervagen.
Geplaatst op door Sanne Leenders

Nieuwe Kaai: verslag 22/8 DEEL 2

Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai – Circus, limericks en Minoes de Poes

Ben je nog mee? Dit is DEEL 2 van de sessie van 22 augustus. Hier lees je DEEL 1.

Na Turnhout namen we de sprong naar het circus. Eerst met mijn eerder trieste gedicht Circus, daarna met herinneringen aan clowns en kleurrijke tenten. Daaruit ontstond het eerste elfje geschreven door de deelnemers: Circus. Soms moet je voor een titel niet te lang peinzen.

En omdat de buurt nooit ver weg is, volgde ook het elfje Bremstraat. Gewoon omdat het kan.

De lach zat er terug goed in, dus ik bracht een persoonlijke favoriet: de limerick. Ik bracht er twee Het schip van Grenada en De Vegetariër. Van Spanje tot Italië, van lasagne tot oranje – rijmen bleek kinderspel. Er werd luid gelachen om de spitsvondigheden. Oef.

Maar niet alles bleef bij humor. Eerst las ik een liefdesgedicht waarin spaghetti, frietjes en zelfs een doodgemepte wesp figureerden. Alles kan in de liefde.
Daarna volgde Het gebakje – een gedicht waarin een geliefde vergeleken wordt met een lekkernij in een doosje, te mooi om zomaar uit handen te geven. Beide teksten zorgden voor een stille glimlach in de groep.

Daarna kwam er chaos en kattenkwaad met Minoes de Poes. Mijn verhaal over een kat die een vogel mee naar huis brengt, riep bij de groep meteen herinneringen op aan huisdieren: geiten, bokken en kippen kwamen voorbij. De bokken bleken soms vechtlustig, de geitjes schattig, maar altijd veel werk. Vooral met die melkkoeien!

Afsluiten deden we muzikaal, met Twee ogen zo blauw van Willy Derby. Meezingen, neuriën, of gewoon luisteren – het paste perfect als zachte landing na zoveel verhalen.

✨ Zo werd deze sessie opnieuw een bont geheel: van geluk tot puree in de eerste sessie, naar Turnhout, circus, limericks en liefdesgedichten, tot een kat die op avontuur ging. Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai was een warme mix van herinneringen, poëzie en samenzijn.

📸 Heb jij ook een verhaal over geluk, koken, Turnhout of je eerste huisdier?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie.

Geplaatst op door Sanne Leenders · 8 reacties

Minoes De Poes

Minoes, dat is natuurlijk onze poes.

Ze komt op schoot kruipen als ze knuffels wil.

Ze komt tegen je been schuren als ze aaitjes wil.

En als ze honger heeft? Dan hoor je vast en zeker een luide en hoge ‘miauw’.

Minoes gaat soms ook wel eens buiten, op zwerftocht.

Ik heb geen idee waar ze dan blijft.

Wie weet gluurt ze binnen, bij de buren? Of steekt ze onvoorzichtig de straat over? Ik hoop maar van niet!

Soms neemt ze een muisje mee naar huis.

Ze wil dan samen spelen, maar daar is die muis helemaal niet mee opgezet.

Ooit heeft ze een vogeltje mee binnen genomen. Ze zag er zo fier uit.

De vogel? Die zag er heel dood uit.

Ik wou het vogeltje afpakken en eigenlijk in de tuin begraven.

Maar wat gebeurde toen?

OEF! FLADDER FLADDER.
Het vogeltje leefde nog!

Hoe leuk ik Minoes de poes ook vind, toen heb ik ze weggejaagd van het zwarte vogeltje.

Minoes bleef achter de vogel springen en dat beest vloog hoog, bovenop de gordijnen. En overal kleine vogelstrontjes. Aia ai.

Ik wil je alleen maar helpen, riep ik nog tegen de vogel, maar de vogel fladderde alleen maar heftiger en ik hoorde de vogel piepen.

Dan maar een raam open zetten en met de bezem erachter.

Wat had Minoes een plezier, wat had de vogel een angst en ik? Ik was chaotisch met de bezem achter de vogel aan het rennen, hem proberen te sturen richting raam.

En opeens, opeens was het zover, de vogel vond het open raam en vloog terug de wijde wereld in.

Minoes?

Minoes keek zeer beteuterd. Opeens was ze niet alleen haar speelkameraadje kwijt, maar evengoed haar avondmaal.

Geplaatst op door Sanne Leenders · 4 reacties

Gebakje

Als een meeneemgebakje
steek ik je in een doosje
ik proef niet van je, 
maar laat het stukje 
aan iedereen zien.
Een toonmoment van hoe
lekker je bent.
Ik steek je terug weg
in m’n meeneemdoosje.
Want ze eten je nog op
en ik wil je niet kwijt.