Voor Werelddementiedag (eigenlijk 20 september) trokken we in de Nieuwe Kaai op 19 september samen op reis. Geen koffers of vliegtickets nodig, maar wel een bundeltje reisgedichten en een flinke dosis verbeelding.

We begonnen bij het ritueel van de postkaart: het schrijven over het weer, een kleine groet uit verre oorden, een herinnering in een envelop. Daarna namen de gedichten van PLINT – Dichter: nummer 3 (vakantie) en nummer 8 (wereldnummer) ons mee naar zee – naar schelpen rapen, duinen en oneindige horizonten. Ook kamperen kwam voorbij, van caravans en tenten tot een vrolijk campinggedicht.

De bergen riepen herinneringen op aan lange wandeltochten met vaders die maar bleven doorstappen, terwijl kinderen hun adem probeerden bij te houden. Er was zelfs een fantasierijke sneeuwreis, compleet met lawines die treinen en klaslokalen bedreigden.

En natuurlijk gingen we in gedachten verder de wereld rond: naar Spanje, naar Amerika, en voor wie durfde zelfs naar de maan. Het werd een reis met humor, herkenning en verwondering, gedragen door de verhalen en herinneringen van de groep.

Samen maakten we ook nog een klein groepsgedicht, dat de hele namiddag mooi samenvatte.

✨ Zo werd deze sessie opnieuw een succes. Deze keer weinig eigen gedichten (maar ééntje), maar evengoed een massa aan herinneringen en een prachtige reis in ons hoofd. Het prachtige groepsgedicht is daar alvast bewijs van.

📸 Heb jij ook een verhaal over reizen, het strand of dicht je ook gewoon graag?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie

We gaan vanuit de Nieuwe Kaai op verlof,
want op vakantie vinden we tof.
We gaan in ons hoofd wat reizen,
zo kunnen altijd op verlof blijven.

Het liefst willen we naar Amerika gaan,
of ne keer op de maan staan.
We zijn er nog nooit eerder geweest,
dus we gaan naar daar in onze geest.

Ochtendhumeur te koop, danspassen achter het kursaal en wafels uit opa’s keuken

We trapten de sessie af met een glimlach: een speels gedicht over een “ochtendhumeur te koop” zette meteen de toon. Herkenning alom, en het universele wondermiddel dook snel op: een goeie tas koffie (met melk en suiker) en een stevig ontbijt. De zaal ontspande.
Van daar ging het huiselijk verder: de stofzuiger (en zijn eigenzinnige robotneefje), het al dan niet nog strijken, en dat heerlijke alledaagse van koken. Favorieten vlogen over tafel: spaghetti bolognese, stoofpot, en biefstuk met frietjes — ja, Vlamingen blijven trouw. Er verscheen zelfs een zoete herinnering: een grootvader die wafels bakte voor de kleinkinderen.
Daarna trokken we de dansvloer op. Een luchtig dansgedicht nodigde uit tot meebewegen, ritme of geen ritme. We hadden het over wals en tango, en schreven samen korte elfjes: mini-versjes waarin “tango” en “wals” plots twee hele mooie herinneringen werden. De liefde kreeg ook een plek: van bekende versregels tot eigen liefdesbrieven en briefjes die vroeger stiekem werden doorgegeven. Herinneringen aan het kursaal van Turnhout doken op — na de cinema nog even gaan dansen — en ineens zat iedereen opnieuw in die sprankelende avonden. Maar liever niet vertellen tegen dat lief in de Kazerne Blairon.
Tussendoor klonken nog een paar knipooggedichten uit het huishouden (een koppige wc, een kapotte stofzuiger, een barbecue met gegarandeerde afwas). Daarna gingen we naar buiten: een mijmerend schommelgedicht bracht ons bij speeltuinen, wip en glijbaan, bij kermissen met de paardenmolen en het draaiorgel. Het stadspark of speeltuin de Koekoek passeerden als vaste zondagstek: volwassenen met koffie, kinderen die spelen — en maar af en toe van hun frisdrank komen nippen.


✨ Zo werd deze sessie opnieuw een zalige belevenis voor iedereen. De groep was weer heerlijk, sommigen luisterden, andere vertelden, maar voor iedereen dwarrelden herinneringen weer rond in de ruimte. Daar ging ik voor.

📸 Heb jij ook een verhaal over het huishouden, de danszaal achter het kursaal of je lief in de kazerne?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie