We gaan vanuit de Nieuwe Kaai op verlof,
want op vakantie vinden we tof.
We gaan in ons hoofd wat reizen,
zo kunnen altijd op verlof blijven.
Het liefst willen we naar Amerika gaan,
of ne keer op de maan staan.
We zijn er nog nooit eerder geweest,
dus we gaan naar daar in onze geest.
Ik schrijf ansichtkaarten. Dat is een toverachtig Hollands woord.
Een ansichtkaart komt uit het buitenland of uit het buurland.
Over het weer schrijf ik je. Pen in m’n mond, niet in m’n hand.
Jouw talenten houden me niet bezig. De temperatuur wel, warm of koud.
Ik ben een navelstaarder. Ik schrijf over wat mij bezig houdt.
Dat het bijzonder is dat je niet overal gewoon Nederlands hoort.
Elke vakantie opnieuw wordt een postkaart beloofd.
Zelfs in België spreekt de helft nog geen Vlaams. Glimlach je?
Een natte duim veegt choco van een mondhoek. Geniet van je dagje!
De postzegel heeft ook zo’n likje nodig. En dan kan ie gaan.
Mensen doen vaak alsof ze op hun eigen benen staan.
Het adres vraagt een flits in m’n hoofd.
Ik zei laatst tegen iemand die al een tijdje naast me liep, schoenen versleten:
“ik heb nog nooit zoveel van eens mens gehouden als van jou.”
Het was niet eens een stralende dag. De lucht eerder grijs dan blauw.
Zonder te verpinken iets romantisch bedoelen.
Ik denk nu dat er nog andere manieren zijn om te voelen.
Want zijn telefoonnummer heb ik nooit geweten.
Ik sta nu even stil. Ik heb mij al te dikwijls laten gaan.
Je schrijft pilaren geen versjes. Die zijn er gewoon.
Vanzelfsprekend - alsof het hun taak is, zonder loon -
houden ze huizen, kastelen, zelfs mijn wereld recht.
Een navelstreng wordt doorgeknipt, zo gezegd.
Maar de band tussen jou en mij zal blijven bestaan.
Woorden smaken soms net zo goed als een maaltijd. In Bremdael vulden we op 18 september de namiddag met poëzie en plezier. We vertrokken vanuit kleine herkenbare dingen – koken, eten, dagelijkse bezigheden – en ontdekten hoe snel dat kan uitgroeien tot poëzie die tegelijk grappig, warm en eerlijk klinkt.
We lachten om alledaagse verzuchtingen (“ik heb geen zin om gedichtjes te maken”), luisterden naar luchtige rijmpjes over stofzuigers en gebakjes, en deelden ook verhalen die iets persoonlijkers raakten, zoals de avonturen van een poes die met een vogeltje thuiskwam. Tussendoor spraken we over helden – wie we bewonderen, en hoe ook de mensen rondom ons vaak helden blijken te zijn.
Het hoogtepunt van de namiddag was het groepsgedicht dat we samen schreven. Iedereen gooide ingrediënten en dranken in de groep, en al snel stond er een menu in dichtvorm. Een vleugje humor, een scheutje honger, en veel goesting.
✨ Zo werd deze eerste sessie in Bremdael een schot in de roos. De deelnemers genoten van de gedichten en nog meer van het zelf vertellen. Ik genoot van alle herinneringen en het groepsgedicht!
📸 Heb jij ook een verhaal over het je favoriete eten, het huishouden of je huisdier met streken? Wie is jouw held?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie
Ik heb honger en goesting voor iets lekker.
Ik heb goesting in taart
Ik heb goesting in ijs met advocaat.
Geef mij maar friet van de kraam
Geef mij maar paling in ’t groen.
Geef mij maar een goei tas soep.
Daar moet ik het mee doen!
Ik heb dorst en zin in een milkshake.
Ik heb zin in water.
Ik heb zin in cappuccino met slagroom.
Geef mij maar een borrel.
Geef mij maar chocolademelk.
Geef mij maar thee.
Het zit me niet mee.
Vandaag is het boterhamworst
en wat koffie tegen de dorst.
Ik heb geen zin om een gedicht te schrijven,
Ik heb geen tijd om geduldig te blijven,
Ik heb geen fut om schoon te maken
ik heb geen trek in die vieze zaken.
Alles zit tegen vandaag,
en eigenlijk doe ik niets graag.
Geef mij wat zin
en ik begin.
Geef mij wat tijd,
en ik heb geen spijt.
Geef mij wat fut,
ik val niet in de put.
Geef mij wat trek,
in een omelet met spek.
geef mij iets van dat vandaag
ook al gaat het dan misschien wat traag,
ja, langzaamaan kom ik weer op gang,
en zo werd dit gedichtje toch nog lang.
Ochtendhumeur te koop, danspassen achter het kursaal en wafels uit opa’s keuken
We trapten de sessie af met een glimlach: een speels gedicht over een “ochtendhumeur te koop” zette meteen de toon. Herkenning alom, en het universele wondermiddel dook snel op: een goeie tas koffie (met melk en suiker) en een stevig ontbijt. De zaal ontspande.
Van daar ging het huiselijk verder: de stofzuiger (en zijn eigenzinnige robotneefje), het al dan niet nog strijken, en dat heerlijke alledaagse van koken. Favorieten vlogen over tafel: spaghetti bolognese, stoofpot, en biefstuk met frietjes — ja, Vlamingen blijven trouw. Er verscheen zelfs een zoete herinnering: een grootvader die wafels bakte voor de kleinkinderen.
Daarna trokken we de dansvloer op. Een luchtig dansgedicht nodigde uit tot meebewegen, ritme of geen ritme. We hadden het over wals en tango, en schreven samen korte elfjes: mini-versjes waarin “tango” en “wals” plots twee hele mooie herinneringen werden. De liefde kreeg ook een plek: van bekende versregels tot eigen liefdesbrieven en briefjes die vroeger stiekem werden doorgegeven. Herinneringen aan het kursaal van Turnhout doken op — na de cinema nog even gaan dansen — en ineens zat iedereen opnieuw in die sprankelende avonden. Maar liever niet vertellen tegen dat lief in de Kazerne Blairon.
Tussendoor klonken nog een paar knipooggedichten uit het huishouden (een koppige wc, een kapotte stofzuiger, een barbecue met gegarandeerde afwas). Daarna gingen we naar buiten: een mijmerend schommelgedicht bracht ons bij speeltuinen, wip en glijbaan, bij kermissen met de paardenmolen en het draaiorgel. Het stadspark of speeltuin de Koekoek passeerden als vaste zondagstek: volwassenen met koffie, kinderen die spelen — en maar af en toe van hun frisdrank komen nippen.
✨ Zo werd deze sessie opnieuw een zalige belevenis voor iedereen. De groep was weer heerlijk, sommigen luisterden, andere vertelden, maar voor iedereen dwarrelden herinneringen weer rond in de ruimte. Daar ging ik voor.
📸 Heb jij ook een verhaal over het huishouden, de danszaal achter het kursaal of je lief in de kazerne?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie
Schommelen is simpel te beginnen:
Je lichaam moet helemaal gestrekt zijn.
Maak je dan in één beweging heel klein.
Herhaal dit tot je hoogte gaat winnen
Je draait nooit echt volledig in het rond.
‘t Is ritme waarin je verzeild geraakt.
Maar pas op als je de schommeling staakt.
Bevriezen is absoluut niet gezond.
Maar toch doet het wisselen me verdriet.
Men zegt dat niemand er ooit echt afvliegt.
Eeuwige beloftes geloof ik niet.
De dwaze vlucht van mijn schommel bedriegt.
Ik durf hopen dat ik ooit wel geniet
van een wind die me wat heen en weer wiegt.
Ik leef zonder ritmegevoel of enige muzikaliteit.
Maar laat ons genieten van wat zottigheid.
De chachacha of een rumba eventueel.
De vogeltjesdans? Weet ik veel.
De macarena is ook een leuke dans.
Ik geef jouw tenen geen enkele overlevingskans.
Jij bent een dans in mijn hoofd,
terwijl er mij rust is beloofd.
En zo heb ik het niet liever hoor!
We dansen ons hele leven door.
Zolang ik maar met jou op de dansvloer mag staan,
kan ik die stapjes achteruit ook wel aan.
Het huishouden en andere rampspoed 1
Er zijn mensen die hem vereren:
een robot om het huis te keren.
Tot mijn grote spijt
is mijn Roomba kwijt.
Kan hij de rommel niet bezweren?
Het huishouden en andere rampspoed 2
Het strijkijzer staat te verstoffen,
mijn was heeft het niet erg getroffen.
Mijn hemd aan de kant,
ik strijk met de hand!
Wie strijkt nog? Wie vindt dat nog tof he?
Het huishouden en andere rampspoed 3
De stofzuiger is luid aan het loeien.
Een rood licht begint ook te gloeien?!
het ding – BOEM - ontploft!
voor niks afgestoft
Mijn werk kan blijkbaar niemand wat boeien….
Het huishouden en andere rampspoed 4
De zon kan mijn klusjes verzachten,
maar wat gaan mijn vrienden verwachten?
Een feest met mooi weer!
‘Draai ’t vlees nog een keer!’
De afwas staat ook weer te wachten…
Het huishouden en andere rampspoed 5
De volgende taak komt al kloppen:
Ik moet de wc nog ontstoppen.
Dat vind ik pas goor,
dus ik schrijf niets hoor,
de rampspoedreeks zal nu dan stoppen.
Het piekeren, de somberheid en al die zooi ben ik beu als kou pap.
Mijn ochtendhumeur ligt al even rond te slingeren, dus ophalen mag rap.
Veel ben ik er niet meer mee, het mag weg voor een mooie prijs.
Wel op eigen risico, mijn gedachten doen soms eigenwijs.
Nog beter: ik geef je gratis dat verkeerde been uit bed.
Of neen, mijn innerlijke mopperpot spoel ik door het toilet.
Kogel door de kerk: ik gooi mijn donkerheid vandaag gewoon in de gracht.
Hoewel sluikstorten niet mag, lijkt me dat nu eens goed gedacht!
Zilveren Verhalen 