Oktober, de leukste maand van het jaar,
bezorgt kastanjes kant en klaar,
zorgt dat bladeren in alle kleuren vallen.
Pas op, de trompetten van de jagers schallen!
De eekhoorntjes en fazanten slaan op de vlucht.
Gelukkig schieten de jagers maar in de lucht.
Voor de rest houden we wel van oktober,
met zijn natuur en zijn mensen heel sober.
Het is maar hoe je het ziet…
dus ga naar het bos en geniet.
Een herfstig gevoel bekruipt me,
melancholie besluipt me.
Het vallen van de bladeren
is de zomer loslaten.
De komst van de kortere dagen
is de donkerte binnenlaten.
De wind waait onze hoofden leeg
en toch voelen wij ons geborgen.
We begonnen met een lichtvoetig gedicht over dansen: van cha-cha-cha tot macarena, van voeten die niet altijd juist willen, maar harten die wél meewiegen. Terwijl op de achtergrond een wals klonk, kwamen er kleine glimlachen los.
Daarna lazen we het korte, schurende “Te koop: slecht humeur” — dat piekeren en somberte even in de etalage zet. Het werd zacht benoemd en weer verluchtigd met muziek; muziek die soms meer zegt dan wij.
Het verhaal over Minoes de Poes bracht herkenning: een speelse kat, een ontsnapt vogeltje en een opluchting toen het dier weer vrij vloog. En precies daar sloot het lied “Meneer Merlijn – een mooie vogel wil ik zijn” van Tim Visterin prachtig bij aan. Even later volgde zelfs de Vogeltjesdans — luchtig en ontwapenend. Het deed ons denken aan vrolijke trouwfeesten.
Daarna werd er gepraat over eten (puree, frutjes, pannenkoeken én biefsteak), en groeide er voorzichtig een klein groepsgedicht over lekker eten, maar vreemd genoeg kwam dat gedicht er deze keer niet volledig uit. We legden het letterlijk naast ons neer en pakten dan maar de krant.
✨Soms loopt het namelijk niet vanzelf. Iedereen heeft wel eens een mindere dag — de deelnemers, en ik ook. We zijn allemaal gewoon mens. Ik had geen verhalen meer te vertellen, dus nam de krant. Toch waren er vonkjes genoeg om te bewaren.
📸 Zolang het maar met warmte, aanwezigheid en genegenheid is gevuld, kan de namiddag eender wat voor verhalen bevatten, zo blijkt. Hoe spendeer jij het liefst de namiddag?
👉 Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of spendeer de namiddag alvast zo…
De herfst was het thema van de dag — en dat voelden we aan alles. Mist over het zachte mos, bladeren die dwarrelden als een deken, verhalen die naar kaneel en stoofpot roken.
We begonnen met een klassieker van Felix Timmermans, die de herfst bezong als een seizoen vol schoonheid én vergankelijkheid. Daarna volgden enkele herfstlimericks, ietwat klagende maar herkenbare herfstrijmpjes: over regen, kortere dagen. Een vleugje mopperhumor. Dat zorgde meteen voor gespreksstof: de een vond de herfst troostend mooi, de ander wat triest, “want dan denk je aan wie er niet meer is”.
Daarna trokken we het bos in — in woorden dan toch. Samen ontstond een groepsgedicht waarin het ruikt naar mos en Leuvense stoof, waarin mastenbollen worden geraapt en de winter buiten blijft.
Daarna volgden korte elfjes — kleine versjes in vijf regels. De deelnemers schreven over kleurrijke bladeren, dwarrelende rust, en ook over de gezelligheid van binnenblijven. Of over de gezelligheid in bed, inderdaad: gedurfd.
Verder was er ook vraag naar verhalen, dus ‘Jef was gehaast’ en ‘Minoes, de poes‘ passeerden weer. Hoog tijd om nog wat extra herfst- en winterverhalen te schrijven dus
✨ Het werd een middag vol geur, kleur en herinnering — van dennenbossen en Leuvense stoven tot herfstige melancholie op zoek naar paddenstoelen. En net als in de herfst zelf, zat er warmte in de kou — een stille dankbaarheid om het samenzijn.
📸Hoe zit het bij jou? Is de herfst een fijn seizoen? Zoek je graag de gezelligheid op van warme dekentjes én elkaar? Of ga je liever alvast in winterslaap wachtend op de lente?
👉Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of gewoon met je naasten….
Herfst
Kleurrijke bladeren
dwarrelen naar beneden
als een deken gespreid
Rust
Warmte
Chauffage aan!
Kleren mogen uit.
Samen gezellig in bed.
Gedurfd.
Paddenstoelen
Lekkere champignonroomsoep…
met vers brood.
Chanterellen in de pan…
Smakelijk!
Zoals vroeger gaan we door het bos,
mist hangt over het zachte mos.
We willen mastenbollen rapen.
Om in de zetel te slapen
maken we de Leuvense stoof aan
en dat voelt heel aangenaam.
Zo hebben we zeker warme voeten in huis.
Laat de winter dus maar thuis.
Ik wil, ik wil, ik wil serenades op het balkon,
zing je longen er eens uit!
En ik wou dat jij voor mij eens een romantisch vers verzon,
mijn eigen versjes komen iedereen de strot uit.
Ik wil, ik wil, ik wil niet meer horen hoe je knort
en scheten laat al die lange lange nachten.
En zorg dat je je volgende wandeling opschort,
ik moet telkens maar eenzaam wachten.
Ik wil, ik wil, ik wil dat je wat meer moeite doet. Tis gezegd. Tis klaar.
Hup met de geit! Vooruit met dat romantisch gebaar!
Je leert voor mij geen gitaar spelen of zingen vol geslijm,
maar je raakt toch telkens een gevoelige snaar.
Je schrijft voor mij geen poëzie of ander gerijm,
want de stilte is je mooiste gebaar.
Ik luister liefdevol naar je gesnurk of luister naar de wind.
zolang ik maar naast je liggen mag.
Ik wacht op jou aan de voet van de berg, stap maar gezwind.
zolang je maar bij mij terug komt op het einde van de dag.
Je hoeft helemaal geen moeite te doen.
Wees maar lekker jezelf. En oh, af en toe graag een zoen.
De herfst valt me tegen
Het weer in de herfst valt me tegen.
’t Is regen en regen en regen.
Heel soms komt de zon.
Ik wou dat het kon:
De herfst en de winter wegvegen.
De herfst is stom
Op sneeuw kan je ook nog niet hopen.
Dus kan niet op skilatten lopen.
Het weer vind ik stom.
Het klinkt niet meer dom:
Vertrekken naar de warme tropen.
Bah, herfst
Mijn hart stopt ook bijna met tikken.
De laatste dag doen ze me schrikken.
Ik haat halloween.
Je hebt het gezien:
Naar herfst wil ik me niet echt schikken.
Ik haat de herfst
Wat kan ik goed zagen en klagen.
‘Wat wil je dan?’ blijft men mij vragen.
‘De zon!’ Die doet goed.
Herfst werkt op ’t gemoed.
En zeker die kortere dagen.
Okee, herfst valt reuze mee
Het wisselen van de seizoenen,
zal ik me mee moeten verzoenen.
En het is best tof,
om onder fleece stof,
te rusten en knus te cocoonen.
Soms zijn er maar twee stoelen nodig om een hele wereld aan herinneringen open te praten. Tijdens de sessie van 23 september zat ik samen één deelneemster in de bibliotheek. Weer geen grote groep dus, maar dat maakte het gesprek des te persoonlijker.
Met boeken als Pure nostalgie en Meer nostalgie van GT Rovers, Het Jaren zeventig boek van G. Brendel en In mijn tijd. Ingrediënten voor een goed gesprek tussen jong en oud van Elke Uijtewaal, hadden we meteen gespreksstarters in handen. De foto’s, lijstjes en herkenbare thema’s riepen herinneringen op aan vroeger, maar ook aan hoe dingen vandaag anders – of soms net hetzelfde – verlopen. Zo groeide een warme babbel over verleden en heden, met veel glimlachen van herkenning.
De deelneemster wees me bovendien op een prachtig prentenboek dat voor haar veel betekenis heeft: De ballonnen van opa van Jessie Oliveros en Dana Wulfekotte. Een boek vol tederheid over herinneringen, loslaten en vasthouden. Een mooie tip die ik zeker meeneem voor volgende sessies én voor mezelf.
✨Het werd een intieme ontmoeting waarin de kracht van boeken opnieuw duidelijk werd: ze brengen gesprekken op gang, wekken herinneringen tot leven en nodigen uit om te delen – zelfs al ben je maar met twee.
📸 Heb jij ook must-reads rond dementie? Of handige boeken om herinneringen op te halen?
👉Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be
Voor Werelddementiedag (eigenlijk 20 september) trokken we in de Nieuwe Kaai op 19 september samen op reis. Geen koffers of vliegtickets nodig, maar wel een bundeltje reisgedichten en een flinke dosis verbeelding.
We begonnen bij het ritueel van de postkaart: het schrijven over het weer, een kleine groet uit verre oorden, een herinnering in een envelop. Daarna namen de gedichten van PLINT – Dichter: nummer 3 (vakantie) en nummer 8 (wereldnummer) ons mee naar zee – naar schelpen rapen, duinen en oneindige horizonten. Ook kamperen kwam voorbij, van caravans en tenten tot een vrolijk campinggedicht.
De bergen riepen herinneringen op aan lange wandeltochten met vaders die maar bleven doorstappen, terwijl kinderen hun adem probeerden bij te houden. Er was zelfs een fantasierijke sneeuwreis, compleet met lawines die treinen en klaslokalen bedreigden.
En natuurlijk gingen we in gedachten verder de wereld rond: naar Spanje, naar Amerika, en voor wie durfde zelfs naar de maan. Het werd een reis met humor, herkenning en verwondering, gedragen door de verhalen en herinneringen van de groep.
Samen maakten we ook nog een klein groepsgedicht, dat de hele namiddag mooi samenvatte.
✨ Zo werd deze sessie opnieuw een succes. Deze keer weinig eigen gedichten (maar ééntje), maar evengoed een massa aan herinneringen en een prachtige reis in ons hoofd. Het prachtige groepsgedicht is daar alvast bewijs van.
📸 Heb jij ook een verhaal over reizen, het strand of dicht je ook gewoon graag?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie
Zilveren Verhalen 