Frederik was een aardige jongen
die dacht dat hij geen meisje krijgen kon.
Hij was van dat idee volledig doordrongen.
Het was daarom dat hij een plan verzon.
Hij zou de knappe An op date vragen.
Zijn goede aard zou haar nooit kunnen betoveren,
dus hij zou haar met criminaliteit behagen.
Zo dacht hij haar hart te kunnen veroveren.
Op school vroeg hij heel casual: “Hey, hoe ist?”
Dit herhaalde hij een aantal keren.
Enkel dit, geen cadeau van een bloemist,
zelfs geen chocolade, gedichtjes of knuffelberen.
Frederik bleef volharden in zijn stuursheid.
An zou hem ooit wel opmerken.
Hij was zelfs tot slechte schoolresultaten bereid.
Thuis begon hij ook al tegen te werken.
Voor berispingen riep zijn moeder hem soms apart.
Zijn vader schudde zijn hoofd gewoon bars heen en weer.
Broer en zus negeerden hem nog steeds even hard
en Willy, de hond, kwispelde niet zo vaak meer.
Frederik trok het zich allemaal niet zo hard aan.
Voor de 57ste keer vroeg hij nog eens: “Hey, hoe ist?”
Hij bleef voor An gaan.
Totdat ze opeens zijn naam wist.
Het plan van Frederik was niet zo uitgebreid.
Toen hij dan zijn naam hoorde uit haar mond,
kreeg hij van al die moeite wat spijt.
Hij zakte namelijk compleet door de grond.
Hij stotterde snel het woord ‘date’.
Het was het enige dat hij uit zijn strot kreeg.
Zijn haar was nat van het zweet.
Zijn hoofd leek verder leeg.
An stond even wat te grijnzen.
Ze zei toen toch heel rustig: “Oké.”
Ze had er niet zo lang over moeten peinzen.
Wat zat het Frederik even mee!
Hij deelde wat knuffels uit toen hij thuiskwam.
Vader, moeder, broer en zus moesten er aan geloven.
Willy kreeg lekkere brokken in plaats van een droge boterham.
Zelfs schoolwerk kon zijn geluksgevoel niet uitdoven.
Ze gingen toen samen naar de bioscoop.
Hij stond haar verlegen op te wachten.
An en hij gezellig hand in hand was zijn grote hoop.
De afloop van zijn plan was nog steeds afwachten.
De film begon bijna en het ticketje kopen moest nog gauw.
(Uiteraard zei Frederik: “Ik zal betalen.”)
Ze gingen in stilzwijgen door het gebouw.
Ze stonden aan het winkeltje om wat snacks te halen.
An koos wat popcorn en een flesje drinken.
Frederik stond wat bij de M&M’s te dralen.
De moed begon hem in de schoenen te zinken.
Toch zei hij: “Ik ga niet betalen.”
Want nu zou het plan in werking treden.
“Ik ga dit stelen, speciaal voor jou.”
Hij zou de wereld der criminaliteit betreden.
Hopelijk niet met al te veel berouw.
‘Ik hoef zelfs niet één gestolen M&M.
Ik heb m’n popcorn toch al?” zei ze geremd.
“Je verdient eens iets extra”, zei Frederik met een stoere stem.
Hij stak de M&M’s onder zijn hemd.
Ze stonden te wachten aan de kassa’s.
An wat draaiend met haar ogen.
Camera’s hingen er massa’s.
Zijn plan leek opeens wat bevlogen.
Het drinken en de popcorn betaalde Frederik zonder beven.
Hij durfde nog een knipoog aan de kassierster te bezorgen.
Zij leek er niets om te geven,
maar An maakte zich zorgen.
“Waarom steel je nu iets?”
vroeg ze buiten gekomen,
“Sommige mensen hebben helemaal niets.”
Haar oren begonnen te stomen.
Frederik voelde zich natuurlijk slecht.
Van kalmte was bij An geen sprake.
de diefstal beviel haar niet echt.
Hij maar hopen dat het hem stoer zou maken.
Hij kon zich voor meer kwaadheid niet behoeden.
An was niet te bedaren.
Wanhopig door haar woede
begon hij maar alles te verklaren.
“De vrouw aan de kassa is mijn tante, An!
Kan je met dat roepen stoppen?
Mijn tante wist er op voorhand alles van.
Ik heb daarstraks al betaald, haar kassa gaat kloppen.”
An begon te schateren, ze kon het niet staken.
Grinnikend met gekke knorren en al.
“Er zijn vele manieren om indruk te maken.
Ik dacht dat het gekste was dat iemand M&M’s voor mij stal
Totdat je me net vertelde dat je deed alsof.
Het was toch zo al goed toen je je eigenheid behield.
Jij bent zo toch al tof?
Wat heeft je eigenlijk bezield?”
“Ik ben niet zo bijzonder”, zei Frederik,
“Ik ben niet stoer en heb blijkbaar geen denkend brein.
Ik ben gewoon maar ik.
Jij bent geweldig en dat wou ik ook zijn.”
An reageerde: “Een beetje bescheidenheid is niet mis,
maar onzekerheid is voor jou niet fijn.
Weet je wat net leuk aan deze date is?
Dat ik bij jou gewoon mezelf kan zijn.
Het was echt niet nodig dat je je zo gedroeg.
Je hoeft totaal niet te stelen.
Gewoon jezelf zijn is altijd genoeg.
Ben ik het niet, er zijn er zovelen.
De intentie is hetgeen dat telt.
Vanuit een goed hart kan veel gebeuren.
Dat alleen al maakt je een held.
Dus probeer jezelf zo niet af te keuren.”
Frederik kreeg weer geen woorden over zijn lippen.
Van haar wijsheid was hij onder de indruk.
Hij wist nu zeker dat niemand aan An kon tippen.
Gewoon oprechtheid is de truc.
Maar eerlijkheid naar zichzelf toe,
was waar hij mee moest beginnen.
De date ging weer verder, wil je weten hoe?
Dat moet je als lezer zelf maar verzinnen.
Zilveren Verhalen 