Gisteren zag ik het voor de eerste keer, 
dat je fronst als je het hebt over het koude weer.
Niet diezelfde frons van wanneer ik het brood
niet wegleg. Of niet die keer dat ik dacht aan de dood.
Ik kon niet blijer zijn met deze nieuwe ontdekking,
niet omdat ik last heb van sleur of iets van die strekking.

Het was gewoon compleet nieuw. Misschien een rimpel erbij?
Hoeveel daarvan heb je eigenlijk door mij? 
Heb je dan de afgelopen jaren, vrolijk en gezwind,
nooit last gehad van deze koude wind? 
Ik kon het totaal niet plaatsen in mijn hoofd, 
had de weerman dan echt zoveel beters beloofd? 

Ik durf soms wel eens mezelf verliezen en vergeten
dat jij mij wél vindt. Ik had ook beter moeten weten, 
dat ik niet altijd de oorzaak van je fronsen ben,
maar die blik gaf me het gevoel dat ik je totaal niet ken.
Zulk een nieuwe frons zie je niet alle dagen,
toch is het net deze ontdekking die ons verder zal dragen.

Het kan alleen maar in de waanzinnigste dromen, 
dat vele jaren verrassingen zullen komen. 
Ik hoop dat de wind nog alle kant uit blijft waaien
en ook mijn neus zal nog wel eens van richting draaien.
De weerman voorspelt maar wat hij wil voortaan, 
want ik verlang naar met jou op ontdekking gaan.