we zijn tevreden we zijn content
dat moet, anders heb je geen leven
iedereen weet dat je met jaloezie niets bent
je bent beter met vriendschap geven
Vriendschap
Elfjes – reeks
boerin
mooi beroep
koeien geiten varkens
de hele dag bezig
werken
boer
zaaien oogsten
op het veld
rijden met de tractor
content
huisvrouw
eten klaarmaken
de was doen
de tuin goed onderhouden
opvoeden
geitjes
zo lief
kindjes spelen ermee
kleintjes in de lente
schattig
koeien
alles geven
goed voor zorgen
proper zetten en voederen
melken
Bremdael – 26 februari 2026
Op donderdag 26 februari verzamelden we opnieuw in Bremdael voor een lange, warme sessie vol poëzie, muziek, herinneringen en zelfgemaakte versjes.l
We begonnen met een gedicht over geluk. Niet groots of spectaculair, maar gewoon in het kleine.
Daarna luisterden we naar ‘Gelukkig zijn’ van Ann Christy. Dat paste perfect en er werd spontaan meegezongen. Geluk bleek iets wat soms ver weg lijkt, maar toch telkens weer terugkomt. Al zeker vandaag.
Een gedicht over de seizoenen bracht ons bij het verlangen naar zon en warmte.
“De herfst is voorbij, de winter is gekomen… de lente wordt beter voor mij.”
Voor sommigen ging het niet eens over het weer, maar gewoon over iets veel eenvoudigers:
“Ik wil mijn kinderen zien.”
Daarna lazen we een fragment over de vroegere lenteschoonmaak uit ‘Nostalgie’ van GT Rovers— ramen open, groene zeep, matrassen kloppen, kastpapier vervangen, lavendelzakjes tegen de motten… Alles moest spic en span zijn voor Pasen.
De vraag kwam spontaan: “Was dat echt zo?”
En ja — er werd bevestigd dat de lente vroeger écht een grote kuis betekende.
We schreven verder ook samen een versje over het verschil met vorige week. Naar buiten kijken en de zon zien. Heerlijk. En natuurlijk luisterden we ook naar ‘Laat de zon in je hart’ van Willy Sommers. En ook ‘tandartsassistente’ van Peter de Koning paste helemaal in het rijtje.
Er kwamen warme woorden voorbij in het gedicht “Jij”, maar ook een speelse limerick waarin Cupido net werd weggestuurd.
Liefde bleek vele vormen te hebben: romantisch, praktisch, moederlijk, of gewoon samen door één deur kunnen.
Het beroepengedicht bracht een hele stroom herinneringen op gang.
Wat wilden jullie worden?
- Schrijnwerker
- Huisvrouw
- Astronaut
- Minister
- Dierenarts
- Textielarbeidster
- Voor de kinderen zorgen
Sommigen waren tevreden met wat ze geworden zijn.
Anderen droomden nog even verder.
Eten en koken en een omelet brachten verhalen los over stoofvlees, pannenkoeken, mosselen en soep in de diepvries. Wat waren de favoriete gerechten van de deelnemers? En wie kookte er graag?
We maakten samen een elfje.
Van beroepen gingen we naar vroeger: strenge nonnen, aparte speelplaatsen voor jongens en meisjes, koude voeten, stout zijn, en vooral: snel naar huis willen. Dat werd onverwachts nog een groepsgedicht.
Het verhaal van Minoes de poes bracht herkenning (en veel gelach).
En helemaal op het einde werd er nog gedanst in een gedicht en later ook zachtjes in de stoel met ‘Chéri’ van Eddy Wally
✨ Het werd een lange sessie, maar deugddoend.We sloten af zoals altijd: samen én en beetje warmer dan we begonnen waren.
👉 Heb jij recent nog wat geschreven? Deel het via info@zilverenverhalen.be! Kan ik het ook eens voorlezen??
Zon
Het is buiten schoon weer
da’s iets anders deze keer.
Vorige week was regen regen regen,
nu komen we de zon tegen!
Die brengt blijdschap en plezier,
maakt ons ook gelukkig hier.
Moeten we niet ver hier vandaan!
Kunnen we in de zon staan.
Kook elfje
Eten
lekkere smaken
veel spaghetti bolognaise
ook tomatensoep met balletjes
Joepie
School
onze meester is een reus
en heeft een lange neus
ons voeten altijd koud
de kinderen soms stout
ik ben m’n schooltas vergeten
de hond heeft m’n huiswerk opgegeten
was school al maar gedaan
dan kon ik naar huis gaan
Beroepen
De grootste kindervriend wordt kleuterjuf
en de bibliothecaris zoekt de zin in een boek zo duf.
Het vuur doven is werk voor de brandweer,
alle andere brandjes blussen doet de politie dan weer.
De dichteres dicht de wereld bijeen.
De schrijver schrijft de zin van het leven aaneen.
Mensen hun levens redden doet de verpleger,
hetzelfde doen de mensen van het leger.
De pastoor vertelt je over god en Jezus een hoop verhalen
en ook in het circus kan je je portie goochelarij halen.
Je kan ook voor de kinderen zorgen, die wilde bende
of misschien zit je ziek thuis door allerlei ellende.
De stoere mannen en vrouwen komen in de bouw terecht,
en de knappe koppen werken voor het gerecht.
In de horeca loop je de benen onder je lijf
en de voetballer weet met z’n geld geen blijf.
Het ene beroep voelt goed en weer iets anders duurt maar even.
Er zijn gelukkig vele dingen om te doen in het leven.
Cupido (limerick)
Hij blijft me hardnekkig wat vragen:
“Wat wil je graag hebben die dagen?”
Ik zeg hem heel fijn:
“Ik haat Valentijn.”
Ik kan romantiek niet verdragen.
LDC Albert Van Dyck – 24 februari 2026
Afgelopen dinsdag verzamelden we in LDC Albert Van Dyck met een warme CADO-groep voor een sessie vol herinneringen, muziek en lentegevoel.
We begonnen met een glimlach rond het thema ochtendhumeur. Een tas koffie, een kop thee, wat goede muziek — soms is dat genoeg om de dag goed te starten. Er werd spontaan gelachen: “Volgens mij kom jij altijd vrolijk uit je bed!”
Van daaruit ging het tempo omhoog met een gedicht over een auto, snelheid en de politie, waarna de verhalen loskwamen. Rallycross, een auto die op zijn neus stond, een noodlanding met een vliegtuig… Er werd dapper gereden én naverteld (gelukkig!). Heerlijk die verhalen van de deelnemers.
Het sonnet over dieren bracht een andere sfeer.
Hondje Fleur, vissen in de vijver, een zorgpapegaai die op schouders zit — huisdieren bleken niet zomaar dieren, maar gezelschap, troost en herinnering.
“Dat is iets dat ik wel mis,” klonk het zacht.
Het verhaal over Jef die haastig de trein neemt zorgde voor herkenning.
Treinen brachten ons naar:
- de zoo van Antwerpen
- Blankenberge
- Oostende
- daguitstappen uit de kindertijd
“Met de trein naar zee,” dat blijft iets speciaals.
Zoals vaker schreven we ook een gezamenlijk gedicht.
We kozen voor een eenvoudig maar hoopvol thema: het weer. Vandaag kregen we een voorproefje van de lente. Lees ons groepsgedicht hier.
We luisterden tussendoor nog naar volgende nummers.
- Ik spring uit een vliegmachien
- Tulpen uit Amsterdam
- Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente
Er werd meegezongen, gelachen en zelfs licht gedanst in de stoelen.
We sloten af met een zacht liefdesgedicht over woorden vinden — of net niet vinden — maar elkaar toch blijven horen.
✨ En zo werd deze februaridag langzaam een voorproefje van de lente. 🌷
👉 Geniet jij al van het warmere weer? Of wacht je op de échte lente op 21 maart? Laat een reactie via info@zilverenverhalen.be
Lentegevoel
de zon mag beginnen schijnen
laat onze zorgen wegkwijnen
de bloesems zullen komen
we kunnen weer gaan dromen
van een terrasje met goed weer
de lenteschoonmaak elke keer
de vogeltjes die terug fluiten
dan kom je met de glimlach buiten
na regen komt zonneschijn
laat het snel al ‘morgen’ zijn!
Zilveren Verhalen 