Muziek is altijd goed,
het is goed voor het gemoed.
Als je slechtgezind bent,
zorg dan voor muziek die je goed kent,
het maakt mij
heel blij.

We wandelen in het bos
en de honden lopen los,
maar kwijt willen we ze niet,
dan is het paniek en verdriet.
We zien onze honden zo graag
en zeker op zo’n dag als vandaag.

De laatste dag van oktober bracht, bijzonder genoeg, griezel én gezelligheid.
Een herfstige namiddag waarop verhalen ons vanzelf dichterbij deden kruipen.

We begonnen rustig, met een klassieker:
“November” – Herman De Coninck.
Een gedicht dat eigenlijk niet past bij de tijd van het jaar — het is tenslotte Halloween!
Maar ergens past het perfect: het zit tussen vallen en beginnen, tussen wat voorbij is en wat blijft.
“Speciaal,” zei iemand, “ge moet er van nadenken.”

Daarna werd het luchtiger, met “Slak in de herfst”,
een eigenzinnig herfstgedicht over traagheid, roken (ik ben ondertussen wel een gestopte roker 😉) en vergissingen.
Een slak die bij niemand van de deelnemers in de tuin welkom bleek, maar gewoon een herfstblad bleek te zijn.

Dat vormde meteen het bruggetje naar een hele reeks herfstgedichten,
reeds vaker voorgelezen, maar het blijven klassiekers.
Over regen en kortere dagen, over mopperen en cocoonen.
De toon verschoof van “ik haat de herfst” naar “oké, herfst valt reuze mee” — een zachte verzoening met de seizoenen.

Tussen de gesprekken door kwamen ook herinneringen naar boven: kastanjes rapen, aan de Leuvense stoof zitten, geuren van soep en pannenkoeken.
De toon was gezet.

Maar het bleef natuurlijk 31 oktober…
En dus mocht er gerust wat griezel bij.

Ik las “Voorlezen” – Johanna Kruit (Plint),
een donker bos vol trollen en kinderen die zich schuilhouden.
Daarna “Man onder mijn bed” – Rian Visser (Plint),
waar de engste man juist diegene is die je niet ziet.

Met “Sebastiaan de spin” – Annie M.G. Schmidt kwamen we bij de spinnen terecht — koppig, eigenzinnig, net als wij.
Perfect voor Halloween, en toch net niet té eng.

En toen klonk plots muziek: In de stille Kempen.
Daarop volgde een nieuw, zelfgeschreven gedicht:
“Op de purperen hei”,
over wandelen in de herfstige hei, niet in de zomerse hei,
over stilte zoeken en rust vinden — niet buiten, maar in jezelf.

---

Na de poëzie kwam de verbeelding.

Met het Spel van de verbeelding van Kasper Bormans maakten we samen drie knotsgekke verhalen:

🐻 De beer en de kapotte bal – over een beer met een geheim dat hij niet kan vertellen. (Ah ja, want het is een beer, die praten niet.)
🦚 De pauw met een broek en een zakmes – die pauw zweeft zodra de zwaartekracht wegvalt. (Aha en zo kan de trage schildpad toch weer mee racen.)
🦏🐘 De neushoorn en de olifant ontsnappen uit de dierentuin, naar de woestijn van Jef – die ruzie maken over een spelletje, maar eindigen in vriendschap. Gelukkig is Jef zijn woestijn gratis. (De dierentuin is dat namelijk niet!)

De fantasie was groter dan de kamer zelf. Gegniffel en gegrinnik vulden de zithoek.
Heerlijk om te mogen beleven.

---

Daarna keerden we terug naar poëzie.

Een luchtige limerick: “Diefstal”,
een ondeugend versje over een hartendiefje.

Een teder moment met “Afasie”,
voor wie woorden zoekt en toch gevonden wordt.

En tenslotte drie limericks uit de reeks “Een kwartier” –
humor over dutjes, dokters en eeuwige vertraging.

En omdat er nooit genoeg woorden zijn,
maakten we er samen nog nieuwe: drie elfjes.

De laatste daarvan was:

prima
gezellige woonst
de nieuwe kaai
we wonen hier graag
welkom

Niet alleen een gedicht dat perfect verwoordt waar de medewerkers van de Nieuwe Kaai keihard voor werken en dus in slagen, maar ook een samenvatting van de hele namiddag: welkom, warm en wonderlijk.

Toen klonken de woorden: “De tijd zit erop.”
Natuurlijk moest dan het lied van Bobbejaan Schoepen volgen: Zie ik de lichtjes van de Schelde.
Toen dat lied de ruimte vulde, glimlachten we allemaal — een beetje moe, maar zeker voldaan.

De herfst mag nog even blijven.

✨ Niet alleen door de griezel en gezelligheid een speciale sessie, maar zeker ook door onze geweldige ‘Wat Alz’ verhalen dankzij het spel van de verbeelding van Kasper Bormans!

📸 Gebruik jij je fantasie nog steeds? Dat kan dus! Wat levert jouw knotsgekke fantasie je op?

👉Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of verzin het gewoon…

herfst
tussenin bomen
geur is lekker
rode en groene kleuren
mooi!

warmte
onze voeten
warmen lekker op
aan de leuvense stoof
tevreden

prima
gezellige woonst
de nieuwe kaai
we wonen hier graag
welkom

Voor Werelddementiedag (eigenlijk 20 september) trokken we in de Nieuwe Kaai op 19 september samen op reis. Geen koffers of vliegtickets nodig, maar wel een bundeltje reisgedichten en een flinke dosis verbeelding.

We begonnen bij het ritueel van de postkaart: het schrijven over het weer, een kleine groet uit verre oorden, een herinnering in een envelop. Daarna namen de gedichten van PLINT – Dichter: nummer 3 (vakantie) en nummer 8 (wereldnummer) ons mee naar zee – naar schelpen rapen, duinen en oneindige horizonten. Ook kamperen kwam voorbij, van caravans en tenten tot een vrolijk campinggedicht.

De bergen riepen herinneringen op aan lange wandeltochten met vaders die maar bleven doorstappen, terwijl kinderen hun adem probeerden bij te houden. Er was zelfs een fantasierijke sneeuwreis, compleet met lawines die treinen en klaslokalen bedreigden.

En natuurlijk gingen we in gedachten verder de wereld rond: naar Spanje, naar Amerika, en voor wie durfde zelfs naar de maan. Het werd een reis met humor, herkenning en verwondering, gedragen door de verhalen en herinneringen van de groep.

Samen maakten we ook nog een klein groepsgedicht, dat de hele namiddag mooi samenvatte.

✨ Zo werd deze sessie opnieuw een succes. Deze keer weinig eigen gedichten (maar ééntje), maar evengoed een massa aan herinneringen en een prachtige reis in ons hoofd. Het prachtige groepsgedicht is daar alvast bewijs van.

📸 Heb jij ook een verhaal over reizen, het strand of dicht je ook gewoon graag?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie

We gaan vanuit de Nieuwe Kaai op verlof,
want op vakantie vinden we tof.
We gaan in ons hoofd wat reizen,
zo kunnen altijd op verlof blijven.

Het liefst willen we naar Amerika gaan,
of ne keer op de maan staan.
We zijn er nog nooit eerder geweest,
dus we gaan naar daar in onze geest.

Ochtendhumeur te koop, danspassen achter het kursaal en wafels uit opa’s keuken

We trapten de sessie af met een glimlach: een speels gedicht over een “ochtendhumeur te koop” zette meteen de toon. Herkenning alom, en het universele wondermiddel dook snel op: een goeie tas koffie (met melk en suiker) en een stevig ontbijt. De zaal ontspande.
Van daar ging het huiselijk verder: de stofzuiger (en zijn eigenzinnige robotneefje), het al dan niet nog strijken, en dat heerlijke alledaagse van koken. Favorieten vlogen over tafel: spaghetti bolognese, stoofpot, en biefstuk met frietjes — ja, Vlamingen blijven trouw. Er verscheen zelfs een zoete herinnering: een grootvader die wafels bakte voor de kleinkinderen.
Daarna trokken we de dansvloer op. Een luchtig dansgedicht nodigde uit tot meebewegen, ritme of geen ritme. We hadden het over wals en tango, en schreven samen korte elfjes: mini-versjes waarin “tango” en “wals” plots twee hele mooie herinneringen werden. De liefde kreeg ook een plek: van bekende versregels tot eigen liefdesbrieven en briefjes die vroeger stiekem werden doorgegeven. Herinneringen aan het kursaal van Turnhout doken op — na de cinema nog even gaan dansen — en ineens zat iedereen opnieuw in die sprankelende avonden. Maar liever niet vertellen tegen dat lief in de Kazerne Blairon.
Tussendoor klonken nog een paar knipooggedichten uit het huishouden (een koppige wc, een kapotte stofzuiger, een barbecue met gegarandeerde afwas). Daarna gingen we naar buiten: een mijmerend schommelgedicht bracht ons bij speeltuinen, wip en glijbaan, bij kermissen met de paardenmolen en het draaiorgel. Het stadspark of speeltuin de Koekoek passeerden als vaste zondagstek: volwassenen met koffie, kinderen die spelen — en maar af en toe van hun frisdrank komen nippen.


✨ Zo werd deze sessie opnieuw een zalige belevenis voor iedereen. De groep was weer heerlijk, sommigen luisterden, andere vertelden, maar voor iedereen dwarrelden herinneringen weer rond in de ruimte. Daar ging ik voor.

📸 Heb jij ook een verhaal over het huishouden, de danszaal achter het kursaal of je lief in de kazerne?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie

Tango
Trage dans
met je vriendje
Daar bloeit iets moois.
Omhelzing


Wals
Mooie dans...
De hele nacht,
dan word je zat.
Leuk.

Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai – Circus, limericks en Minoes de Poes

Ben je nog mee? Dit is DEEL 2 van de sessie van 22 augustus. Hier lees je DEEL 1.

Na Turnhout namen we de sprong naar het circus. Eerst met mijn eerder trieste gedicht Circus, daarna met herinneringen aan clowns en kleurrijke tenten. Daaruit ontstond het eerste elfje geschreven door de deelnemers: Circus. Soms moet je voor een titel niet te lang peinzen.

En omdat de buurt nooit ver weg is, volgde ook het elfje Bremstraat. Gewoon omdat het kan.

De lach zat er terug goed in, dus ik bracht een persoonlijke favoriet: de limerick. Ik bracht er twee Het schip van Grenada en De Vegetariër. Van Spanje tot Italië, van lasagne tot oranje – rijmen bleek kinderspel. Er werd luid gelachen om de spitsvondigheden. Oef.

Maar niet alles bleef bij humor. Eerst las ik een liefdesgedicht waarin spaghetti, frietjes en zelfs een doodgemepte wesp figureerden. Alles kan in de liefde.
Daarna volgde Het gebakje – een gedicht waarin een geliefde vergeleken wordt met een lekkernij in een doosje, te mooi om zomaar uit handen te geven. Beide teksten zorgden voor een stille glimlach in de groep.

Daarna kwam er chaos en kattenkwaad met Minoes de Poes. Mijn verhaal over een kat die een vogel mee naar huis brengt, riep bij de groep meteen herinneringen op aan huisdieren: geiten, bokken en kippen kwamen voorbij. De bokken bleken soms vechtlustig, de geitjes schattig, maar altijd veel werk. Vooral met die melkkoeien!

Afsluiten deden we muzikaal, met Twee ogen zo blauw van Willy Derby. Meezingen, neuriën, of gewoon luisteren – het paste perfect als zachte landing na zoveel verhalen.

---

✨ Zo werd deze sessie opnieuw een bont geheel: van geluk tot puree in de eerste sessie, naar Turnhout, circus, limericks en liefdesgedichten, tot een kat die op avontuur ging. Zilveren Verhalen in de Nieuwe Kaai was een warme mix van herinneringen, poëzie en samenzijn.

---

📸 Heb jij ook een verhaal over geluk, koken, Turnhout of je eerste huisdier?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie.

Circus
Grappige clown
Kinderen zijn bang, 
maar vinden het leuk.
Hoera!