Jef nam haastig de trein. Hij wou op tijd zijn.

Jef had geen afspraak met iemand, Jef had helemaal geen plannen gemaakt, Jef ging ook niets bezoeken.

Toch wou hij per se op tijd zijn.

Haastig ging hij naar de loketten.

‘Voor mij een retour rit naar Lier aub.’

Jef rekende af en vergat de bediende achter het loket te bedanken.

Snel ging hij op het grote bord zoeken naar het juiste perron.

Want dat was hij natuurlijk ook vergeten te vragen aan de bediende aan het loket.

Hij vond zijn trein niet. Hoewel het bord groot was, waren te letters toch te klein om het te kunnen lezen.

Hij wist dus niet op welk perron hij moest zijn. Hij had namelijk nog nooit eerder deze trein genomen.

Waarom had hij deze morgen niet beter zijn best gedaan om op tijd te vertrekken?

Hij begon te zuchten, te blazen én zelfs te vloeken.

Na zijn aller luidste vloek, besloot hij hulp te vragen aan een andere reiziger.

“Hé, meneer, waar komt de trein naar Lier aan? Op welk perron moet ik dan zijn?”

De meneer haalde zijn schouders op, hij wist het niet.

Een dame had Jef de vraag horen stellen en kwam ter hulp.

“De trein naar Lier komt zo dadelijk aan op dit zelfde perron.”

Jef bedankte de dame hartelijk.

Ze vroeg: “Waar trek je naartoe? Ga je shoppen in Lier? Winkeltjes doen?”

Eindelijk was Jef gerust gesteld dat hij de trein ging halen. Hij glimlachte zelfs.

“Neen, ik heb geen afspraak in Lier. Ik wil niets bezoeken en ik  ga al helemaal geen winkeltjes doen.”

De vrouw was verbaasd.

“Ik heb nog nooit gezien dat iemand zo dringend naar Lier moest?! En je gaat er helemaal niets doen?”

Jef lachte luidop. Hij grinnikte.

“Ik moet de trein naar Lier hebben, in Lier zelf, neem ik de trein weer terug naar Turnhout.”

De vrouw wou net nog meer uitleg vragen toen de trein het station binnen reed.

Met een geweldig lawaai kwam de trein piepend tot stilstand.

De deuren van de trein gingen open en de conductrice sprong op het perron.

“Dag opa.”

“Dag kleine” glimlachte Jef. “Hoe gaat het op je eerste werkdag?”

“Prima,” lachte de conductrice. “We kunnen op tijd vertrekken, nu onze belangrijkste passagier is gearriveerd.”

“Nou,” zei de vrouw op het perron. “Natuurlijk wil je de eerste werkdag van je kleindochter niet missen! Wat mooi!”

Jef lachte. Inderdaad, al dat gehaast voor zijn kleindochter. Haar eerste werkdag zou hij toch zeker niet missen!

Tevreden klom hij de trein in. Zijn kaartje liet hij knippen door de conductrice. Fier kwam Jef aan in Lier, waar hij maar meteen mee terug reed. Zo kon hij nog langer bij zijn kleindochter zijn.