Ik eet een lekkere koek, 
maar sebiet pas ik niet meer in m’n broek!
Ik eet een lekkere cake, 
en het is snel dat die broek te klein bleek...

We horen ons broek kraken, 
dus we zullen ze maar groter maken.
Want ik ga pas op dieet, 
als ik eerst pralines eet.

Ik heb op een trottinette
Heel veel pret
Maar een fiets 
Vind ik maar niets
Ik rijd er mee in de gracht, 
Wie had dat gedacht? 
Ik was zo zat
Als een patat.

We begonnen met een lichtvoetig gedicht over dansen: van cha-cha-cha tot macarena, van voeten die niet altijd juist willen, maar harten die wél meewiegen. Terwijl op de achtergrond een wals klonk, kwamen er kleine glimlachen los.

Daarna lazen we het korte, schurende “Te koop: slecht humeur” — dat piekeren en somberte even in de etalage zet. Het werd zacht benoemd en weer verluchtigd met muziek; muziek die soms meer zegt dan wij.

Het verhaal over Minoes de Poes bracht herkenning: een speelse kat, een ontsnapt vogeltje en een opluchting toen het dier weer vrij vloog. En precies daar sloot het lied “Meneer Merlijn – een mooie vogel wil ik zijn” van Tim Visterin prachtig bij aan. Even later volgde zelfs de Vogeltjesdans — luchtig en ontwapenend. Het deed ons denken aan vrolijke trouwfeesten.

Daarna werd er gepraat over eten (puree, frutjes, pannenkoeken én biefsteak), en groeide er voorzichtig een klein groepsgedicht over lekker eten, maar vreemd genoeg kwam dat gedicht er deze keer niet volledig uit. We legden het letterlijk naast ons neer en pakten dan maar de krant.

✨Soms loopt het namelijk niet vanzelf. Iedereen heeft wel eens een mindere dag — de deelnemers, en ik ook. We zijn allemaal gewoon mens. Ik had geen verhalen meer te vertellen, dus nam de krant. Toch waren er vonkjes genoeg om te bewaren.

📸 Zolang het maar met warmte, aanwezigheid en genegenheid is gevuld, kan de namiddag eender wat voor verhalen bevatten, zo blijkt. Hoe spendeer jij het liefst de namiddag?

👉 Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of spendeer de namiddag alvast zo…

Woorden smaken soms net zo goed als een maaltijd. In Bremdael vulden we op 18 september de namiddag met poëzie en plezier. We vertrokken vanuit kleine herkenbare dingen – koken, eten, dagelijkse bezigheden – en ontdekten hoe snel dat kan uitgroeien tot poëzie die tegelijk grappig, warm en eerlijk klinkt.

We lachten om alledaagse verzuchtingen (“ik heb geen zin om gedichtjes te maken”), luisterden naar luchtige rijmpjes over stofzuigers en gebakjes, en deelden ook verhalen die iets persoonlijkers raakten, zoals de avonturen van een poes die met een vogeltje thuiskwam. Tussendoor spraken we over helden – wie we bewonderen, en hoe ook de mensen rondom ons vaak helden blijken te zijn.

Het hoogtepunt van de namiddag was het groepsgedicht dat we samen schreven. Iedereen gooide ingrediënten en dranken in de groep, en al snel stond er een menu in dichtvorm. Een vleugje humor, een scheutje honger, en veel goesting.

✨ Zo werd deze eerste sessie in Bremdael een schot in de roos. De deelnemers genoten van de gedichten en nog meer van het zelf vertellen. Ik genoot van alle herinneringen en het groepsgedicht!

📸 Heb jij ook een verhaal over het je favoriete eten, het huishouden of je huisdier met streken? Wie is jouw held?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie

Ik heb honger en goesting voor iets lekker.
Ik heb goesting in taart
Ik heb goesting in ijs met advocaat.

Geef mij maar friet van de kraam
Geef mij maar paling in ’t groen.
Geef mij maar een goei tas soep.
Daar moet ik het mee doen!

Ik heb dorst en zin in een milkshake.
Ik heb zin in water.
Ik heb zin in cappuccino met slagroom.

Geef mij maar een borrel.
Geef mij maar chocolademelk.
Geef mij maar thee.
Het zit me niet mee.

Vandaag is het boterhamworst
en wat koffie tegen de dorst.