Voorlezen voor alle leeftijden

In het kader van de Voorleesweek stond deze sessie in Bremdael helemaal in het teken van luisteren. Want voorlezen is niet alleen iets voor kinderen — het is er voor iedereen. Zeker wanneer lezen moeilijker wordt, of wanneer woorden beter binnenkomen als iemand ze voor je draagt.

We begonnen zacht, met herkenbare en warme gedichten. “Ik ben blij met jou” zette meteen de toon: eenvoudige beelden, duidelijke taal, en een glimlach die vanzelf kwam. Daarna volgde een gedicht over handen — handen die ouder worden, maar nog altijd weten waarvoor ze dienen: om vast te houden, te aaien, nabij te zijn. Dat zorgde voor herkenning en kleine, liefdevolle reacties in de groep.

Troost kwam binnen met het gedicht “Wat helpt?” van Stijn De Paepe. Een lange opsomming van alles wat zou kunnen helpen wanneer het moeilijk gaat — vloeken, bidden, huilen, praten, zwijgen — en vooral de geruststelling dat er geen juiste manier is. Doe ondertussen maar wat helpt. Er werd aandachtig geluisterd; dit was zo’n tekst die tijd nodig heeft, en die ook kreeg.

Naast luisteren was er ook ruimte om zelf te schrijven. We maakten samen een elfje rond het thema school — herinneringen die meteen naar boven kwamen, met juffrouwen, braaf zijn, en af en toe ook een beetje deugniet zijn. Het resultaat werd eenvoudig en oprecht elfje.

Daarna bleef het voorlezen centraal staan. Bekende gedichten uit de schooltijd kwamen voorbij, zoals De Pruimenboom en Het is goed in ’t eigen hart te kijken. Gedichten die velen nog herkenden, of die minstens een vertrouwd gevoel opriepen. Er werd gelachen, gereageerd, en af en toe stil geluisterd.

Ook humor kreeg zijn plek, met luchtigere teksten en herkenbare situaties. En via verhalen en gedichten over ouder worden, liefde en het dagelijkse leven ontstonden vanzelf kleine gesprekken — niet geforceerd, maar gewoon omdat woorden soms iets losmaken.

We sloten af zonder haast. Niet alles hoeft “af” te zijn in één sessie. Soms is het genoeg er samen geluisterd werd, en dat er even ruimte was om te zijn wie je bent — met herinneringen, met aandacht, met een glimlach.

✨ Zo werd het ook in Bremdael een waardevolle voorleesnamiddag.
Minder zelf schrijven deze keer, maar des te meer gedeelde woorden. En uiteindelijk is dát waar het om draait.

Juffrouw
Altijd braaf
Soms wat deugniet
We vinden het leuk
School

Van hart tot hart

Sommige sessies lijken vanzelf te stromen.
Deze was er zo één. Opvallend: vorige keer in Bremdael diende ik nog de krant te nemen om de tijd rond te krijgen.
Deze keer moesten we stoppen — er was al één uur en vijftig minuten gepasseerd!
Maar de tijd werd zó goed besteed…

Er werd gelachen, geschreven, geluisterd en gedeeld — met een openheid die je niet kunt forceren.
Het voelde alsof iedereen elkaar aanvoelde: wanneer er ruimte was om te lachen, en wanneer er net even stilte mocht zijn.
En ja, soms gingen we in ons enthousiasme wat door elkaar roepen, maar ook dat kreeg z’n plaats.

Vanaf het eerste liedje zat de sfeer goed.
Twee ogen zo blauw weerklonk, zacht en herkenbaar, en er werd spontaan meegezongen.
Na een gedicht over dansen volgde de muziek van Tsjaikovski: Wals van de bloemen.
Bijna iedereen danste op de stoel — dat zette meteen de toon voor een vrolijke, speelse namiddag.
Er hing een soort lichtheid in de lucht. Het mocht, ook écht.

---

Humor en herkenning

Van dansen rolden we naar eten: gebakjes, patatjes, confituur.
Een speels gedicht over een meeneemgebakje deed iedereen grinniken. De patatjes stonden weer op het vuur, net als de aardbeien voor confituur — een zeer herkenbaar tafereel.

En toen kwam er een bijzonder verhaal. De aanleiding? Een trotinette!
Het resultaat? Ons eerste waargebeurde groepsgedicht.
Dat kersen op jenever voor miserie zorgen als kinderen ze stiekem naar binnen spelen, weten we nu ook weer.
Er werd gegierd van het lachen om al die gevolgen van dien…

---

Van verbeelding tot verbondenheid

Daarna kwamen de kaarten van het spel van de verbeelding — een idee van Kasper Bormans, dat telkens weer werkt als vonk voor nieuwe verhalen.
Vandaag ontstonden er knotsgekke taferelen:
een enthousiaste pauw en een blije schildpad bij de kapper —
Wat doen die twee bij de kapper?
Blijkbaar kregen ze de slappe lach (wij ook) en vlogen ze buiten (wij gelukkig niet).

Een tweede verhaal kon niet uitblijven: een spin die met een krokodil op reis ging en prompt de lotto won.
Er volgde ruzie over het geld — uiteraard.
Dat is altijd het geval, jammer genoeg, als er geld in het spel is.
En zo zat er dus  achter dat knotsgekke tafereel van de spin op de rug van de krokodil toch iets herkenbaars.

We konden ons op ons gemak voelen, zoeken naar woorden, en luidop lachen — precies omdat het veilig voelde om dat te doen.
Iedereen droeg iets bij: een mop, een herinnering, een rijm, een zin die bleef nazinderen.

---

Verhalen van vroeger

Verder doken we in herkenbare fragmenten uit de boeken In mijn tijd en Pure Nostalgie:
over oma’s koffiemolentje, autoloze zondagen, Dolle Mina en vrouwenmode in de jaren vijftig.
Ze riepen geuren en beelden op van lang geleden.
“De snelweg leeg, kinderen op rolschaatsen…”
Je zag het gewoon weer gebeuren.

Er volgden nog meer gedichten (zoals Geluk ) en verhalen (Minoes de poes),
die wel vaker opduiken bij Zilveren Verhalen.
Maar vooral het gelach bleef zich herhalen.

---

Gedichten als echo van gesprekken

Uit de gesprekken vloeiden kleine pareltjes van poëzie:
elfjes over vriendschap en de seizoenen,
en een groepsgedicht over wandelen in het bos.
Op het moment dat er lekkere koeken werden uitgedeeld om even van te genieten, kwamen er natuurlijk ook humoristische verzen over cake, koek, pralines én diëten.

Tussen het lachen door klonk ook verwondering.
Jawel, de bewoners van Patio in Bremdael kunnen wel degelijk rijmen en dichten —
zonder hun gat op te lichten!

---

Muziek als draad

De namiddag werd verder begeleid door muziek:
van Blijf je deze nacht bij mij (Salim Seghers, een verzoeknummer)
tot De soep is aangebrand (Anja Yelles) —
ah ja, we hadden het over koken.
Van Kopje koffie (V.O.F. de Kunst) tijdens de koffiepauze
tot Meneer Merlijn – Een mooie vogel wil ik zijn (Misha Marah),
aansluitend bij de knotsgekke dierenverhalen.

Afsluiten deden we vrolijk, met Oempalapapero van Marva —
handen in de lucht, meedansen, samen lachen.
Zo sloten we een warme, levendige namiddag af met een glimlach.

---

✨ Zo werd het een zeer geslaagde sessie.
Lijkt het wat rommelig als je dit leest? Ja, dat is ook zo — we doen veel op zo’n namiddag.
Van alles door elkaar: verhalen, muziek, poëzie, taart, gelach, en soms stilte.
Het is geen “noeste arbeid” van er zal gedicht worden —
ik wil dat iedereen iets meeneemt uit zo’n sessie.
We genieten van lekkernijen, van verhalen en gedichten, van herinneringen,
maar vooral van elkaars gezelschap.

📸 Heb jij een leuke herinnering die je eens wil delen? Of op rijm wil zien staan?
👉 Deel ze gerust via info@zilverenverhalen.be —
want in Bremdael kunnen ze dat vast en zeker verwezenlijken.

De bladeren vallen van de bomen.
De koude wind is al gekomen.
Mensen ruimen de bladeren in de straten
en horen de schapen blaten.
We wandelen in de herfst graag in het bos,
want dat maakt onze zenuwen los.

Herfst
Koude wind
Kille koude wind
Het is slecht weer
Winter

Vriendschap
Praat contact
Genegenheid met vrienden
Gezellig babbelen en drinken
Samen

Ik eet een lekkere koek, 
maar sebiet pas ik niet meer in m’n broek!
Ik eet een lekkere cake, 
en het is snel dat die broek te klein bleek...

We horen ons broek kraken, 
dus we zullen ze maar groter maken.
Want ik ga pas op dieet, 
als ik eerst pralines eet.

Ik heb op een trottinette
Heel veel pret
Maar een fiets 
Vind ik maar niets
Ik rijd er mee in de gracht, 
Wie had dat gedacht? 
Ik was zo zat
Als een patat.

We begonnen met een lichtvoetig gedicht over dansen: van cha-cha-cha tot macarena, van voeten die niet altijd juist willen, maar harten die wél meewiegen. Terwijl op de achtergrond een wals klonk, kwamen er kleine glimlachen los.

Daarna lazen we het korte, schurende “Te koop: slecht humeur” — dat piekeren en somberte even in de etalage zet. Het werd zacht benoemd en weer verluchtigd met muziek; muziek die soms meer zegt dan wij.

Het verhaal over Minoes de Poes bracht herkenning: een speelse kat, een ontsnapt vogeltje en een opluchting toen het dier weer vrij vloog. En precies daar sloot het lied “Meneer Merlijn – een mooie vogel wil ik zijn” van Tim Visterin prachtig bij aan. Even later volgde zelfs de Vogeltjesdans — luchtig en ontwapenend. Het deed ons denken aan vrolijke trouwfeesten.

Daarna werd er gepraat over eten (puree, frutjes, pannenkoeken én biefsteak), en groeide er voorzichtig een klein groepsgedicht over lekker eten, maar vreemd genoeg kwam dat gedicht er deze keer niet volledig uit. We legden het letterlijk naast ons neer en pakten dan maar de krant.

✨Soms loopt het namelijk niet vanzelf. Iedereen heeft wel eens een mindere dag — de deelnemers, en ik ook. We zijn allemaal gewoon mens. Ik had geen verhalen meer te vertellen, dus nam de krant. Toch waren er vonkjes genoeg om te bewaren.

📸 Zolang het maar met warmte, aanwezigheid en genegenheid is gevuld, kan de namiddag eender wat voor verhalen bevatten, zo blijkt. Hoe spendeer jij het liefst de namiddag?

👉 Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of spendeer de namiddag alvast zo…

Woorden smaken soms net zo goed als een maaltijd. In Bremdael vulden we op 18 september de namiddag met poëzie en plezier. We vertrokken vanuit kleine herkenbare dingen – koken, eten, dagelijkse bezigheden – en ontdekten hoe snel dat kan uitgroeien tot poëzie die tegelijk grappig, warm en eerlijk klinkt.

We lachten om alledaagse verzuchtingen (“ik heb geen zin om gedichtjes te maken”), luisterden naar luchtige rijmpjes over stofzuigers en gebakjes, en deelden ook verhalen die iets persoonlijkers raakten, zoals de avonturen van een poes die met een vogeltje thuiskwam. Tussendoor spraken we over helden – wie we bewonderen, en hoe ook de mensen rondom ons vaak helden blijken te zijn.

Het hoogtepunt van de namiddag was het groepsgedicht dat we samen schreven. Iedereen gooide ingrediënten en dranken in de groep, en al snel stond er een menu in dichtvorm. Een vleugje humor, een scheutje honger, en veel goesting.

✨ Zo werd deze eerste sessie in Bremdael een schot in de roos. De deelnemers genoten van de gedichten en nog meer van het zelf vertellen. Ik genoot van alle herinneringen en het groepsgedicht!

📸 Heb jij ook een verhaal over het je favoriete eten, het huishouden of je huisdier met streken? Wie is jouw held?
👉 Deel het via info@zilverenverhalen.be – misschien lees je het wel terug in een volgende sessie