Van hart tot hart

Sommige sessies lijken vanzelf te stromen.
Deze was er zo één. Opvallend: vorige keer in Bremdael diende ik nog de krant te nemen om de tijd rond te krijgen.
Deze keer moesten we stoppen — er was al één uur en vijftig minuten gepasseerd!
Maar de tijd werd zó goed besteed…

Er werd gelachen, geschreven, geluisterd en gedeeld — met een openheid die je niet kunt forceren.
Het voelde alsof iedereen elkaar aanvoelde: wanneer er ruimte was om te lachen, en wanneer er net even stilte mocht zijn.
En ja, soms gingen we in ons enthousiasme wat door elkaar roepen, maar ook dat kreeg z’n plaats.

Vanaf het eerste liedje zat de sfeer goed.
Twee ogen zo blauw weerklonk, zacht en herkenbaar, en er werd spontaan meegezongen.
Na een gedicht over dansen volgde de muziek van Tsjaikovski: Wals van de bloemen.
Bijna iedereen danste op de stoel — dat zette meteen de toon voor een vrolijke, speelse namiddag.
Er hing een soort lichtheid in de lucht. Het mocht, ook écht.

Humor en herkenning

Van dansen rolden we naar eten: gebakjes, patatjes, confituur.
Een speels gedicht over een meeneemgebakje deed iedereen grinniken. De patatjes stonden weer op het vuur, net als de aardbeien voor confituur — een zeer herkenbaar tafereel.

En toen kwam er een bijzonder verhaal. De aanleiding? Een trotinette!
Het resultaat? Ons eerste waargebeurde groepsgedicht.
Dat kersen op jenever voor miserie zorgen als kinderen ze stiekem naar binnen spelen, weten we nu ook weer.
Er werd gegierd van het lachen om al die gevolgen van dien…

Van verbeelding tot verbondenheid

Daarna kwamen de kaarten van het spel van de verbeelding — een idee van Kasper Bormans, dat telkens weer werkt als vonk voor nieuwe verhalen.
Vandaag ontstonden er knotsgekke taferelen:
een enthousiaste pauw en een blije schildpad bij de kapper —
Wat doen die twee bij de kapper?
Blijkbaar kregen ze de slappe lach (wij ook) en vlogen ze buiten (wij gelukkig niet).

Een tweede verhaal kon niet uitblijven: een spin die met een krokodil op reis ging en prompt de lotto won.
Er volgde ruzie over het geld — uiteraard.
Dat is altijd het geval, jammer genoeg, als er geld in het spel is.
En zo zat er dus  achter dat knotsgekke tafereel van de spin op de rug van de krokodil toch iets herkenbaars.

We konden ons op ons gemak voelen, zoeken naar woorden, en luidop lachen — precies omdat het veilig voelde om dat te doen.
Iedereen droeg iets bij: een mop, een herinnering, een rijm, een zin die bleef nazinderen.

Verhalen van vroeger

Verder doken we in herkenbare fragmenten uit de boeken In mijn tijd en Pure Nostalgie:
over oma’s koffiemolentje, autoloze zondagen, Dolle Mina en vrouwenmode in de jaren vijftig.
Ze riepen geuren en beelden op van lang geleden.
“De snelweg leeg, kinderen op rolschaatsen…”
Je zag het gewoon weer gebeuren.

Er volgden nog meer gedichten (zoals Geluk ) en verhalen (Minoes de poes),
die wel vaker opduiken bij Zilveren Verhalen.
Maar vooral het gelach bleef zich herhalen.

Gedichten als echo van gesprekken

Uit de gesprekken vloeiden kleine pareltjes van poëzie:
elfjes over vriendschap en de seizoenen,
en een groepsgedicht over wandelen in het bos.
Op het moment dat er lekkere koeken werden uitgedeeld om even van te genieten, kwamen er natuurlijk ook humoristische verzen over cake, koek, pralines én diëten.

Tussen het lachen door klonk ook verwondering.
Jawel, de bewoners van Patio in Bremdael kunnen wel degelijk rijmen en dichten —
zonder hun gat op te lichten!

Muziek als draad

De namiddag werd verder begeleid door muziek:
van Blijf je deze nacht bij mij (Salim Seghers, een verzoeknummer)
tot De soep is aangebrand (Anja Yelles) —
ah ja, we hadden het over koken.
Van Kopje koffie (V.O.F. de Kunst) tijdens de koffiepauze
tot Meneer Merlijn – Een mooie vogel wil ik zijn (Misha Marah),
aansluitend bij de knotsgekke dierenverhalen.

Afsluiten deden we vrolijk, met Oempalapapero van Marva —
handen in de lucht, meedansen, samen lachen.
Zo sloten we een warme, levendige namiddag af met een glimlach.

✨ Zo werd het een zeer geslaagde sessie.
Lijkt het wat rommelig als je dit leest? Ja, dat is ook zo — we doen veel op zo’n namiddag.
Van alles door elkaar: verhalen, muziek, poëzie, taart, gelach, en soms stilte.
Het is geen “noeste arbeid” van er zal gedicht worden —
ik wil dat iedereen iets meeneemt uit zo’n sessie.
We genieten van lekkernijen, van verhalen en gedichten, van herinneringen,
maar vooral van elkaars gezelschap.

📸 Heb jij een leuke herinnering die je eens wil delen? Of op rijm wil zien staan?
👉 Deel ze gerust via info@zilverenverhalen.be —
want in Bremdael kunnen ze dat vast en zeker verwezenlijken.

Plaats een reactie