Zat ik een sigaretje te roken voor ik ging lopen,
kwam er een slak aangekropen.
Nu ja, kruipen… Ze was wat traag.
En door die rook zag ik het wat vaag.

Misschien ben ik zelf ook niet zo snel.
Was de slak een vrouwtje? Mannetje kan ook wel.
Wat doet die slak hier nu nog?
Er is al genoeg geslijm op de wereld, toch?

Wat zo’n arme slak niet kan veroorzaken!
Maar het kan haar (of hem) niet raken.
Ze kruipt door, trekt zich er niets van aan,
of ja, kruipen, een soort van slijmerig gaan.

Dus zo was ik wat over het leven aan het denken
over wat mijn geslaakte zuchten de wereld nog kan schenken.
Een slak laat pas sporen na!
Ik ben al blij wanneer ik mijn zinnen kan afmak… Bijna…

Bij al dat gepeins viel er wat as van mijn sigaret.
De slak was daar niet zo mee opgezet.
Zij (of hij) vloog in brand.
Wat was er aan de hand?

Zit ik zo na te denken over het leven…
Door de rook en de duisternis dacht ik heel even
dat er een slak was die om mijn zorgen gaf.
Bleek het een herfstblad te zijn. Viel gewoon van de boom af.