We begonnen met een lichtvoetig gedicht over dansen: van cha-cha-cha tot macarena, van voeten die niet altijd juist willen, maar harten die wél meewiegen. Terwijl op de achtergrond een wals klonk, kwamen er kleine glimlachen los.

Daarna lazen we het korte, schurende “Te koop: slecht humeur” — dat piekeren en somberte even in de etalage zet. Het werd zacht benoemd en weer verluchtigd met muziek; muziek die soms meer zegt dan wij.

Het verhaal over Minoes de Poes bracht herkenning: een speelse kat, een ontsnapt vogeltje en een opluchting toen het dier weer vrij vloog. En precies daar sloot het lied “Meneer Merlijn – een mooie vogel wil ik zijn” van Tim Visterin prachtig bij aan. Even later volgde zelfs de Vogeltjesdans — luchtig en ontwapenend. Het deed ons denken aan vrolijke trouwfeesten.

Daarna werd er gepraat over eten (puree, frutjes, pannenkoeken én biefsteak), en groeide er voorzichtig een klein groepsgedicht over lekker eten, maar vreemd genoeg kwam dat gedicht er deze keer niet volledig uit. We legden het letterlijk naast ons neer en pakten dan maar de krant.

✨Soms loopt het namelijk niet vanzelf. Iedereen heeft wel eens een mindere dag — de deelnemers, en ik ook. We zijn allemaal gewoon mens. Ik had geen verhalen meer te vertellen, dus nam de krant. Toch waren er vonkjes genoeg om te bewaren.

📸 Zolang het maar met warmte, aanwezigheid en genegenheid is gevuld, kan de namiddag eender wat voor verhalen bevatten, zo blijkt. Hoe spendeer jij het liefst de namiddag?

👉 Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of spendeer de namiddag alvast zo…