De herfst was het thema van de dag — en dat voelden we aan alles. Mist over het zachte mos, bladeren die dwarrelden als een deken, verhalen die naar kaneel en stoofpot roken.

We begonnen met een klassieker van Felix Timmermans, die de herfst bezong als een seizoen vol schoonheid én vergankelijkheid. Daarna volgden enkele herfstlimericks, ietwat klagende maar herkenbare herfstrijmpjes: over regen, kortere dagen. Een vleugje mopperhumor. Dat zorgde meteen voor gespreksstof: de een vond de herfst troostend mooi, de ander wat triest, “want dan denk je aan wie er niet meer is”.

Daarna trokken we het bos in — in woorden dan toch. Samen ontstond een groepsgedicht waarin het ruikt naar mos en Leuvense stoof, waarin mastenbollen worden geraapt en de winter buiten blijft.

Daarna volgden korte elfjes — kleine versjes in vijf regels. De deelnemers schreven over kleurrijke bladeren, dwarrelende rust, en ook over de gezelligheid van binnenblijven. Of over de gezelligheid in bed, inderdaad: gedurfd.

Verder was er ook vraag naar verhalen, dus ‘Jef was gehaast’ en ‘Minoes, de poes‘ passeerden weer. Hoog tijd om nog wat extra herfst- en winterverhalen te schrijven dus

✨ Het werd een middag vol geur, kleur en herinnering — van dennenbossen en Leuvense stoven tot herfstige melancholie op zoek naar paddenstoelen. En net als in de herfst zelf, zat er warmte in de kou — een stille dankbaarheid om het samenzijn.

📸Hoe zit het bij jou? Is de herfst een fijn seizoen? Zoek je graag de gezelligheid op van warme dekentjes én elkaar? Of ga je liever alvast in winterslaap wachtend op de lente?

👉Deel het gerust via info@zilverenverhalen.be of gewoon met je naasten….