Ik wil, ik wil, ik wil serenades op het balkon, 
zing je longen er eens uit!
En ik wou dat jij voor mij eens een romantisch vers verzon,
mijn eigen versjes komen iedereen de strot uit.

Ik wil, ik wil, ik wil niet meer horen hoe je knort
en scheten laat al die lange lange nachten.
En zorg dat je je volgende wandeling opschort, 
ik moet telkens maar eenzaam wachten.

Ik wil, ik wil, ik wil dat je wat meer moeite doet. Tis gezegd. Tis klaar.
Hup met de geit! Vooruit met dat romantisch gebaar!


Je leert voor mij geen gitaar spelen of zingen vol geslijm, 
maar je raakt toch telkens een gevoelige snaar.
Je schrijft voor mij geen poëzie of ander gerijm,
want de stilte is je mooiste gebaar.

Ik luister liefdevol naar je gesnurk of luister naar de wind. 
zolang ik maar naast je liggen mag.
Ik wacht op jou aan de voet van de berg, stap maar gezwind.
zolang je maar bij mij terug komt op het einde van de dag.

Je hoeft helemaal geen moeite te doen.
Wees maar lekker jezelf. En oh, af en toe graag een zoen.