Minoes, dat is natuurlijk onze poes.

Ze komt op schoot kruipen als ze knuffels wil.

Ze komt tegen je been schuren als ze aaitjes wil.

En als ze honger heeft? Dan hoor je vast en zeker een luide en hoge ‘miauw’.

Minoes gaat soms ook wel eens buiten, op zwerftocht.

Ik heb geen idee waar ze dan blijft.

Wie weet gluurt ze binnen, bij de buren? Of steekt ze onvoorzichtig de straat over? Ik hoop maar van niet!

Soms neemt ze een muisje mee naar huis.

Ze wil dan samen spelen, maar daar is die muis helemaal niet mee opgezet.

Ooit heeft ze een vogeltje mee binnen genomen. Ze zag er zo fier uit.

De vogel? Die zag er heel dood uit.

Ik wou het vogeltje afpakken en eigenlijk in de tuin begraven.

Maar wat gebeurde toen?

OEF! FLADDER FLADDER.
Het vogeltje leefde nog!

Hoe leuk ik Minoes de poes ook vind, toen heb ik ze weggejaagd van het zwarte vogeltje.

Minoes bleef achter de vogel springen en dat beest vloog hoog, bovenop de gordijnen. En overal kleine vogelstrontjes. Aia ai.

Ik wil je alleen maar helpen, riep ik nog tegen de vogel, maar de vogel fladderde alleen maar heftiger en ik hoorde de vogel piepen.

Dan maar een raam open zetten en met de bezem erachter.

Wat had Minoes een plezier, wat had de vogel een angst en ik? Ik was chaotisch met de bezem achter de vogel aan het rennen, hem proberen te sturen richting raam.

En opeens, opeens was het zover, de vogel vond het open raam en vloog terug de wijde wereld in.

Minoes?

Minoes keek zeer beteuterd. Opeens was ze niet alleen haar speelkameraadje kwijt, maar evengoed haar avondmaal.