Een kwartierke I
Ik zeg vastberaden ‘een kwartier’.
‘t Is nodig en niet voor ’t plezier:
een klein dutje doen, 
én niet tot de noen.
Hij weet da’k het zeg in een delier.

Een kwartierke II
We moeten nu toch snel vertrekken.
Ik roep daarom fel: ‘nondedekke’.
Want hij kan niet mee.
Hij zit op ‘t wc.
Zal waarschijnlijk ook niet doortrekken.

Een kwartierke  III
Zelfs mannen, die verder wel deugen, 
vertellen soms één grote leugen:
Maar écht, een kwartier?!
Dat doet haar plezier:
Hij snoozet kort. Dat blijft haar verheugen.

Een kwartierke IV
Ik knoei met iets brandends en chemisch,
dus ga naar de arts voor iets medisch.
Hij wijst me de deur.
Te laat?! Wat een zeur…
Dat is hier toch steeds academisch?

Een kwartierke V
Er was eens een geheim agente, 
maar ’t was echt geen goei, geen decente.
Ze was super slecht!
Dit deed ze dus echt:
Verraadt ’t hoofdkwartier voor wat centen….

Je stuurt me een mooi liefdesbriefje, 
dat maakt van jou mijn hartendiefje!
Nu ben ik verward...
Je steelt dus mijn hart? 
Dat klinkt best wel stout voor een 'lief'je

Mijn huisje staat misschien wat eenzaam,
maar er loopt ook wel eens een kat rond.
Op een herfstavond, stond ik alleen, 
en, ach, dit meisje zocht even wat rust.

Hoe schoon nog de wereld, de herfstige hei, 
de bladeren vallen van de bomen, dat maakt me blij
Hoe schoon nog de wereld, de herfstige hei, 
ik zoek gewoon wat stilte en wat tijd voor mij.

De stille kempen groeien zorgzaam
en er staan nog berken in de grond.
Op een herfstavond, wandel ik alleen,
en, ach, dat die todolijst mijn voeten kust.

Hoe schoon nog de wereld, de herfstige hei, 
ik vind in de natuur elke dag tijd voor mij!
Hoe schoon nog de wereld, de herfstige hei, 
ik zoek geen rust meer, want vind die in mij. 

Ik vind geen woorden!
Wat is dit? Jouw naam? Zijn naam? Hoe heet dat? 
Je vindt geen woorden.
Zeg me alleen dit: blijf ik jouw lieve schat? 

Ik vind geen woorden!
Hoe moet ik het noemen, hoe ik me voel? 
Er zijn geen woorden.
Als ik je hand neem, weet je wat ik bedoel.

Ik blijf je vinden, lieve schat, 
ook al voel je je verloren.
Je vindt er geen woorden voor, 
maar ik blijf je horen.

Zat ik een sigaretje te roken voor ik ging lopen,
kwam er een slak aangekropen.
Nu ja, kruipen… Ze was wat traag.
En door die rook zag ik het wat vaag.

Misschien ben ik zelf ook niet zo snel.
Was de slak een vrouwtje? Mannetje kan ook wel.
Wat doet die slak hier nu nog?
Er is al genoeg geslijm op de wereld, toch?

Wat zo’n arme slak niet kan veroorzaken!
Maar het kan haar (of hem) niet raken.
Ze kruipt door, trekt zich er niets van aan,
of ja, kruipen, een soort van slijmerig gaan.

Dus zo was ik wat over het leven aan het denken
over wat mijn geslaakte zuchten de wereld nog kan schenken.
Een slak laat pas sporen na!
Ik ben al blij wanneer ik mijn zinnen kan afmak… Bijna…

Bij al dat gepeins viel er wat as van mijn sigaret.
De slak was daar niet zo mee opgezet.
Zij (of hij) vloog in brand.
Wat was er aan de hand?

Zit ik zo na te denken over het leven…
Door de rook en de duisternis dacht ik heel even
dat er een slak was die om mijn zorgen gaf.
Bleek het een herfstblad te zijn. Viel gewoon van de boom af.

Ik wil, ik wil, ik wil serenades op het balkon, 
zing je longen er eens uit!
En ik wou dat jij voor mij eens een romantisch vers verzon,
mijn eigen versjes komen iedereen de strot uit.

Ik wil, ik wil, ik wil niet meer horen hoe je knort
en scheten laat al die lange lange nachten.
En zorg dat je je volgende wandeling opschort, 
ik moet telkens maar eenzaam wachten.

Ik wil, ik wil, ik wil dat je wat meer moeite doet. Tis gezegd. Tis klaar.
Hup met de geit! Vooruit met dat romantisch gebaar!


Je leert voor mij geen gitaar spelen of zingen vol geslijm, 
maar je raakt toch telkens een gevoelige snaar.
Je schrijft voor mij geen poëzie of ander gerijm,
want de stilte is je mooiste gebaar.

Ik luister liefdevol naar je gesnurk of luister naar de wind. 
zolang ik maar naast je liggen mag.
Ik wacht op jou aan de voet van de berg, stap maar gezwind.
zolang je maar bij mij terug komt op het einde van de dag.

Je hoeft helemaal geen moeite te doen.
Wees maar lekker jezelf. En oh, af en toe graag een zoen.

De herfst valt me tegen
Het weer in de herfst valt me tegen.
’t Is regen en regen en regen. 
Heel soms komt de zon.
Ik wou dat het kon:
De herfst en de winter wegvegen.

De herfst is stom
Op sneeuw kan je ook nog niet hopen.
Dus kan niet op skilatten lopen.
Het weer vind ik stom.
Het klinkt niet meer dom:
Vertrekken naar de warme tropen.

Bah, herfst
Mijn hart stopt ook bijna met tikken.
De laatste dag doen ze me schrikken. 
Ik haat halloween.
Je hebt het gezien:
Naar herfst wil ik me niet echt schikken. 

Ik haat de herfst
Wat kan ik goed zagen en klagen.
‘Wat wil je dan?’ blijft men mij vragen.
‘De zon!’ Die doet goed.
Herfst werkt op ’t gemoed.
En zeker die kortere dagen.

Okee, herfst valt reuze mee
Het wisselen van de seizoenen, 
zal ik me mee moeten verzoenen.
En het is best tof, 
om onder fleece stof, 
te rusten en knus te cocoonen. 

Ik schrijf ansichtkaarten. Dat is een toverachtig Hollands woord. 
Een ansichtkaart komt uit het buitenland of uit het buurland. 
Over het weer schrijf ik je. Pen in m’n mond, niet in m’n hand.
Jouw talenten houden me niet bezig. De temperatuur wel, warm of koud.
Ik ben een navelstaarder. Ik schrijf over wat mij bezig houdt.
Dat het bijzonder is dat je niet overal gewoon Nederlands hoort.

Elke vakantie opnieuw wordt een postkaart beloofd.
Zelfs in België spreekt de helft nog geen Vlaams. Glimlach je?
Een natte duim veegt choco van een mondhoek. Geniet van je dagje!
De postzegel heeft ook zo’n likje nodig. En dan kan ie gaan.
Mensen doen vaak alsof ze op hun eigen benen staan.
Het adres vraagt een flits in m’n hoofd.

Ik zei laatst tegen iemand die al een tijdje naast me liep, schoenen versleten: 
“ik heb nog nooit zoveel van eens mens gehouden als van jou.” 
Het was niet eens een stralende dag. De lucht eerder grijs dan blauw.
Zonder te verpinken iets romantisch bedoelen.
Ik denk nu dat er nog andere manieren zijn om te voelen.
Want zijn telefoonnummer heb ik nooit geweten.

Ik sta nu even stil. Ik heb mij al te dikwijls laten gaan.
Je schrijft pilaren geen versjes. Die zijn er gewoon. 
Vanzelfsprekend - alsof het hun taak is, zonder loon -
houden ze huizen, kastelen, zelfs mijn wereld recht. 
Een navelstreng wordt doorgeknipt, zo gezegd.
Maar de band tussen jou en mij zal blijven bestaan.

Ik heb geen zin om een gedicht te schrijven, 
Ik heb geen tijd om geduldig te blijven, 
Ik heb geen fut om schoon te maken 
ik heb geen trek in die vieze zaken.

Alles zit tegen vandaag, 
en eigenlijk doe ik niets graag.

Geef mij wat zin
en ik begin.
Geef mij wat tijd, 
en ik heb geen spijt.
Geef mij wat fut, 
ik val niet in de put.
Geef mij wat trek, 
in een omelet met spek.

geef mij iets van dat vandaag
ook al gaat het dan misschien wat traag, 
ja, langzaamaan kom ik weer op gang, 
en zo werd dit gedichtje toch nog lang.

Schommelen is simpel te beginnen:
Je lichaam moet helemaal gestrekt zijn.
Maak je dan in één beweging heel klein.
Herhaal dit tot je hoogte gaat winnen

Je draait nooit echt volledig in het rond.
‘t Is ritme waarin je verzeild geraakt. 
Maar pas op als je de schommeling staakt.
Bevriezen is absoluut niet gezond.

Maar toch  doet het wisselen me verdriet.
Men zegt dat niemand er ooit echt afvliegt.
Eeuwige beloftes geloof ik niet.

De dwaze vlucht van mijn schommel bedriegt.
Ik durf hopen dat ik ooit wel geniet
van een wind die me wat heen en weer wiegt.